Hij was halverwege het straatje toen de klinkers onder zijn voeten begonnen te deinen. De stenen zijn glad en nat, dacht hij, maar dat was het niet. Hij voelde zijn hart bonzen in zijn borst. ‘Wat gebeurt er?’ zei hij. Zijn benen waren slap geworden. ‘Ik snap het niet.’
‘En je zult het ook nooit snappen,’ zei een stem spijtig.
De klinkers schoten omhoog om hem te kussen. Koppie probeerde om hulp te roepen, maar ook zijn stem liet hem in de steek.
Zijn laatste gedachte gold Roosje.
De profeet
De Profeet was bezig mensen te verdrinken op Groot Wyk toen hem verteld werd dat de koning dood was.
Het was een naargeestige, kille ochtend, en de zee was even loodkleurig als de lucht. De eerste drie mannen hadden hun leven onbevreesd aan de Verdronken God geofferd, maar de vierde was zwak in het geloof en begon te worstelen toen zijn longen om lucht schreeuwden. Aeron, die tot zijn middel in de branding stond, greep de naakte jongen bij de schouders en duwde diens hoofd weer onder toen hij probeerde naar adem te happen. ‘Houd moed,’ zei hij. ‘Wij zijn afkomstig uit de zee, en tot de zee moeten wij terugkeren. Open je mond en drink met diepe teugen de zegen van god in. Vul je longen met water, opdat je moogt sterven en herboren worden. Verzet is zinloos.’
Of de jongen hoorde hem niet met zijn hoofd onder de golven, of anders had zijn geloof hem volledig verlaten. Hij begon zo wild te schoppen en te spartelen dat Aeron om hulp moest roepen. Vier van zijn verdronken mannen waadden de zee in om de stumper te grijpen en hem onder te houden. ‘Here God die voor ons verdronken zijt,’ bad de priester met een stem, diep als de zee, ‘laat Emmond uw dienaar herboren worden uit de zee, gelijk gij dat waart. Zegen hem met zout, zegen hem met steen, zegen hem met staal.’