In de appelboom bij het water begon een nachtegaal te zingen. Het was een lieflijk geluid, een welkome afwisseling na het harde gekrijs en het eindeloze geklok van de raven die hij de hele dag had verzorgd. De witte raven kenden zijn naam en mompelden die tegen elkaar zodra ze hem in het oog kregen. ‘Koppie, Koppie, Koppie,’ tot hij het wel kon uitschreeuwen. De grote witte vogels waren de trots van aartsmaester Walgraaf. Hij wilde dat ze hem na zijn dood zouden opeten, maar Koppie vermoedde half en half dat ze ook van plan waren om hemzelf op te vreten.

Misschien kwam het door die geducht sterke cider — hij was hier niet naar toe gegaan om te drinken, maar Alleras trakteerde om zijn koperen schakel te vieren, en zijn schuldgevoel had hem dorstig gemaakt — maar het klonk bijna alsof die nachtegaal goud voor ijzer, goud voor ijzer, goud voor ijzerkwinkeleerde. Wat uitermate vreemd was, want dat was precies wat de vreemdeling had gezegd, die nacht dat Roosje hun ontmoeting had gearrangeerd. ‘Wie bent u?’ had Koppie willen weten, en de man had geantwoord: ‘Een alchemist. Ik kan ijzer in goud veranderen.’ En toen had hij die munt in zijn hand gehad die over zijn knokkels danste, zodat het zachtgele goud glansde in het kaarslicht. Aan een kant stond een driekoppige draak, aan de andere het hoofd van een of andere dode koning. ‘Goud voor ijzer,’ herinnerde Koppie zich, ‘beter kun je niet krijgen. Wïl je haar hebben? Hou je van haar?’

‘Ik ben geen dief,’ had hij gezegd tegen de man die zich de alchemist noemde. ‘Ik ben een novice van de Citadel.’ De alchemist had zijn hoofd gebogen en gezegd: ‘Mocht je van gedachten veranderen, dan ben ik hier over drie dagen weer, met mijn draak.’