Koppie daarentegen…

Hij was nu vijf jaar in de Citadel. Bij zijn komst was hij nog pas dertien geweest, maar desondanks was zijn nek nog even roze als op de dag dat hij uit de westlanden was gekomen. Tweemaal had hij gemeend dat hij klaar was. De eerste maal was hij voor aartsmaester Vaellijn getreden om zijn kennis van de hemel te demonstreren. In plaats daarvan kwam hij erachter hoe Vaellijn Azijn aan zijn bijnaam was gekomen. Het duurde twee jaar voordat Koppie de moed opbracht om het nog eens te proberen. Ditmaal had hij zich onderworpen aan de vriendelijke oude aartsmaester Ebroos, bekend om zijn gedempte stem en zachte handen. Maar om de een of andere reden waren de zuchten van Ebroos even pijnlijk geweest als de scherpe opmerkingen van Vaellijn.

‘Nog een laatste appel,’ beloofde Alleras, ‘dan vertel ik hoe ik over die draken denk.’

‘Wat kun jij nu weten dat ik niet weet?’ pruttelde Mollander. Hij zag een appel aan een tak hangen, sprong op, trok hem eraf en wierp. Alleras trok zijn pees tot bij zijn oor en maakte een elegante draai om het doelwit op de vlucht te volgen. Net toen de appel begon te vallen liet hij zijn pijl los.

‘Je laatste schot is altijd mis,’ zei Roene.

De appel plonsde onaangeraakt in de rivier. ‘Zie je wel?’ zei Roene.

‘De dag dat je ze allemaal raakt, is de dag dat je jezelf niet meer verbetert.’

Alleras haakte de pees van zijn langboog en schoof hem in zijn leren hoes. De boog was gemaakt van guldenhart, een zeldzame, befaamde houtsoort van de Zomereilanden. Koppie had eens geprobeerd hem te buigen, maar het was hem niet gelukt. De Sfinx ziet er tenger uit, maar er schuilt kracht in die slanke armen, peinsde hij.

Alleras zwaaide een been over de bank en greep zijn wijnbeker. ‘De draak heeft drie koppen,’ verklaarde hij met dat zachte, slepende Dornse accent van hem.

‘Is dat een raadsel?’ wilde Roene weten. ‘In de verhalen spreken sfinxen altijd in raadselen.’