Bob usiadł przy komputerze.

– Nie tędy droga, Pete. To ja nazwałem pana “NN” Mortimerem. Jakoś musiałem się do niego zwracać. Przypomniałem sobie, że pierwowzór myszki Miki nazywał się Mortimer. Tak sobie wymyślił Walt Disney. Myszka miała być początkowo… myszkiem. No… rodzajem męskim. Właśnie Mortimerem.

– Aha – wymruczał Jupiter Jones, czując zbliżającą się nieuchronnie czkawkę, skutek obżarstwa. – Co możemy… upp… dla pana zrobić?

Bob radośnie zacierał palce. Od jakiegoś czasu detektywi byli bezrobotni. Potrzebowali pracy jak kania dżdżu. Jak Jupiter lodów cynamonowych. Każda sprawa mogła uratować ich szare komórki od stagnacji i kompletnej suszy.

– Musimy się dowiedzieć, kim jest Mortimer!

Nieznajomy skinął kudłatą głową. Długość włosów wskazywała, że fryzjera nie widział od miesięcy. Co najmniej dwóch. Albo trzech.

– To moje marzenie – wyszeptał.

Jupiter przestał walczyć z czkawką. Nie, “NN” nie był lumpem sypiającym w kanałach. Koszulę miał czystą, choć sfatygowaną. Para dżinsów, oprócz nieco obszarpanych nogawek, nie przypominała oblepionych błotem spodni sezonowych robotników budowlanych. Jego angielski brzmiał poprawnie. Z lekkim akcentem ludzi długo mieszkających na Wschodnim Wybrzeżu. To mogło świadczyć, że nie był również imigrantem.

– Co pan pamięta?

Kudłaty rozłożył dłonie. Bezwarunkowo należały do człowieka, który nigdy nie uprawiał tytoniu, nie grzebał w ziemi, nie taplał się w teksaskiej ropie naftowej. W ogóle nie używał rąk do pracy.

– Niewiele. Kiedy się obudziłem trzy dni temu nad ranem, mój zegarek wskazywał północ, a datownik – czternasty dzień czerwca dwutysięcznego roku.

– Czerwca? – zdumiał się Crenshaw. – Mamy październik. Rok się zgadza. Prezydentem jest wciąż Clinton, a dziura ozonowa powędrowała znad Meksyku do Grenlandii.

– Nic z tego nie rozumiem – nieznajomy zapatrzył się w komputer – miałem kiedyś taki…