Poczułam pierwsze impulsy starego umysłu, przenikające przez tłum.

– Co się dzieje? – spytała Catherine.

– Wszystko w porządku – odparła Monica. Wyprostowała się na krześle, oczy wciąż miała półprzymknięte. Oblizała wargi i przeciągnęła się, unosząc ręce nad głową.

Catherine odwróciła się do mnie.

– Co to takiego, Anito?

– Wampir – odparłam.

Na jej twarzy pojawił się wyraz strachu, lecz nie zabawił tam długo. Patrzyłam, jak lęk znika za sprawą mentalnego wpływu wampira. Odwróciłam się powoli, by spojrzeć na czekającego na scenie Phillipa. Catherine nic nie groziło. Ta masowa hipnoza nie była ani jednostkowa, ani nieodwracalna.

Wampir nie był tak stary jak Jean-Claude ani równie dobry. Siedziałam tam, czując nacisk i przepływ ponad stu lat mocy, ale to nie wystarczyło. Czułam, jak przesuwa się od stolika do stolika. Zadał sobie sporo trudu, aby upewnić się, że nieszczęśni śmiertelnicy nie zauważą jego nadejścia. Po prostu pojawi się wśród nich jak za sprawą czarów.

Wampiry niełatwo zaskoczyć. Odwróciłam się, by ujrzeć, jak wampir wolnym krokiem zbliża się do sceny. Każda ludzka twarz, którą zobaczyłam, zastygła w kompletnym bezruchu, zwrócona w kierunku sceny, wyczekująca. Wampir był wysoki, miał wydatne kości policzkowe i twarz jak grecki posąg. Był nazbyt męski, aby być piękny, i zbyt doskonały, aby być prawdziwy.

Przemaszerował pomiędzy stolikami ubrany jak archetyp wampira – w czarny frak i białe rękawiczki. Przystanął o jeden stolik ode mnie i zagapił na mnie. Jego umysł rządził wszystkimi widzami na sali, bezradnymi i oczekującymi. A tu ni stąd, ni zowąd ja siedziałam i patrzyłam na niego, choć nie spoglądałam mu w oczy.

Zesztywniał, zdumiony. Nie ma to jak wytrącić z równowagi stuletniego wampira, aby podbudować sobie morale.

Spojrzałam poza niego na Jean-Claude’a. Przyglądał mi się. Uniosłam w dłoni kieliszek w niemym salucie. Odpowiedział skinieniem głowy.