Jonti odczekał chwilę, ale Biron nie powiedział już nic więcej.

— Co zamierzasz robić? — spytał w końcu.

— Wracam do domu.

— Wciąż nie rozumiesz swojej sytuacji.

— Powiedziałem, że jadę do domu. Czego po mnie oczekujesz? Jeśli żyje, wyciągnę go stamtąd. A jeśli nie żyje, ja… ja…

— Zamilcz! — w głosie starszego mężczyzny dźwięczała irytacja. — Zachowujesz się jak dziecko. Nie możesz jechać na Nefelos. Nie rozumiesz tego? Czy mówię do dziecka, czy do człowieka obdarzonego choćby minimum zdrowego rozsądku?

— Co proponujesz? — wymamrotał Biron.

— Znasz suwerena Rhodii?

— Przyjaciela Tyrannejczyków? Słyszałem o nim. Wiem, kim jest. Każdy w Królestwach to wie. Hinrik V, suweren Rhodii.

— Widziałeś go kiedyś?

— Nie.

— Tak myślałem. Jeśli go nie widziałeś, nie znasz go. On jest kretynem, Farrill. Dosłownie. Ale kiedy Tyrannejczycy skonfiskują włości rządcy Widemos, tak jak to kiedyś zrobili z moimi otrzyma je Hinrik. Wtedy będą uważali je za bezpieczne. I tam właśnie musisz jechać.

— Dlaczego?

— Ponieważ Hinrik ma jednak pewne wpływy wśród Tyrannejczyków, choć nie są one zbyt wielkie, jak przystało i stuprocentową marionetkę. Może jednak przekonać ich, aby c uznali.

— Nie rozumiem dlaczego. Bardziej mu będzie zależało na wydaniu mnie w ich ręce.

— Tak. Ale będziesz się miał na baczności i istnieje spora szansa, że uda ci się tego uniknąć. Pamiętaj, twój tytuł jest znany i ogólnie szanowany, ale to nie wystarczy. W konspiracji należy przede wszystkim mieć na uwadze względy praktyczne. Ludzie zbiorą się wokół ciebie ze względu na sentyment i szacunek dla twojego nazwiska, ale żeby utrzymać ich przy sobie, będziesz potrzebował pieniędzy.

Biron zastanowił się.

— Muszę się namyślić.

— Nie masz czasu. Twój czas skończył się, w chwili gdy w pokoju została umieszczona bomba. Musimy zacząć działać. Mogę dać ci list polecający do Hinrika z Rhodii.