Katarynce tego nie wyjaśnimy, bo ona odreagowuje stres, gadając, wyrzucając wszystko z siebie, nie pojmie, nigdzie się jej nie pomieści, że można odreagowywać, milcząc. O mój Boże, jak okropnie nie znosimy ekstrawertyzmu, gadania, ujawniania naszych procesów myślowych…1

Z katarynką nie wytrzymamy. Mało, obłędu dostaniemy i poderżniemy jej gardło.

A tymczasem wcale nie o to nam chodzi.

Nasza katarynka jest czarująca. Urocza. Pracowita.

Kochamy ją w gruncie rzeczy. Gotuje cudownie, dba o nas, wcale nie jest głupia, w pracy odnosi sukcesy, dla dzieci ideał, nie czepia się przesadnie…

Zależy nam na niej i bardzo chcemy z nią wytrzymać. Musimy zatem rozważyć cechy jej osobowości.

Coś lubi, czegoś nie znosi, coś robi i czegoś nie robi.

Jej upodobania i poglądy bezwzględnie musimy poznać, bo gdyby się, na przykład, okazało, że istnieją i nie budzą jej niechęci jakieś czynności, przy których koniecznie trzeba coś przytrzymywać zębami…?

Ponadto może uda nam się odkryć jej ulubione zajęcie, przy którym nasza obecność jest niepożądana…?

Zważywszy, iż jesteśmy człowiekiem inteligentnym, właściwe byłoby dokonanie dla siebie spisu odpowiednich prac. Okropnie trudno mówić przy: 1. Własnoręcznym myciu głowy nad wanną.

2. Jedzeniu gorącej i szalenie pieprznej potrawy.

3. Gnieceniu wściekle twardego ciasta na faworki.

4. Pływaniu pod wodą.

5. Dokonywaniu skomplikowanych obliczeń matematycznych.

6. Myciu zębów i płukaniu gardła.

Itp.

Coś z tego wszystkiego może nam się nada…?

Ponadto zawsze istnieje ratunek w postaci przyjaciółki, która przybywa z wizytą, dzięki czemu możemy się usunąć na ubocze.

I drugi ratunek: wyczerpująca praca fizyczna, po której głos z człowieka nie ma chęci wychodzić.

Zważywszy, iż nie mamy szans nakłonić żadnych władz, żeby naszą ukochaną katarynkę zatrudniły przy wiosłowaniu na galerach lub też przerzucaniu węgla z wagonów kolejowych na wywrotki, rozbiórki starych murów również nie wchodzą w rachubę, a przy robotach kesonowych kobiet się nie zatrudnia, spróbujmy jej skombinować ogródek.