Proszę uprzejmie: 1. Kiedy mężczyźni nagminnie palili tytoń, kobiety nie znosiły jego woni.

2. Kiedy kobiety zaczęły palić, mężczyźni natychmiast przystąpili do zrywania z nałogiem.

3. Kiedy mężczyźni rzucili się na trwałą ondulację, kobiety natychmiast zaczęły prostować sobie włosy.

4. Kiedy kobiety jęły nosić spodnie, mężczyźni czym prędzej wbili się w kolorowe, kwiaciaste i rozkloszowane wdzianka.

5. Kiedy mężczyźni szczerze i otwarcie rozgłosili swoje upodobanie do pulchnego ciałka, kobiety z miejsca zaczęły się odchudzać.

Na marginesie: rozgłoszeniu sprzyjała umiejętność czytania, którą kobiety w końcu, po całych wiekach, zaniedbań, zdołały opanować.

6. Kiedy mężczyźni nie mogli żyć bez rzetelnego kawała mięsa, kobiety uwielbiały słodycze.

7. Kiedy mężczyźni polubili słodycze, kobiety przerzuciły się na mięso.

I tak dalej.

Powietrze, chwalić Boga, samo sobie jakoś daje radę.

Przemyślawszy zatem starannie Punkt I i Punkt II razem No jak to, dlaczego razem?! Jasne chyba. Jeśli dochodzimy do wniosku, że życzymy sobie wytrzymywać ze ściśle określoną jednostką ludzką, natychmiast lęgnie się pytanie: po co i dlaczego? Być może nawet nie uda nam się Punktu I opanować wcale, dopóki nie dopomoże nam Punkt II, bo niby z jakiej racji i po kiego licha mielibyśmy przeżywać te rozmaite udręki i nieprzyjemności, jakich nam dostarcza druga strona? Coś w tym musi być, że drugiej strony jesteśmy spragnieni i niekoniecznie w grę wchodzi masochizm! x

Niekiedy owszem. Ale to już subtelność charakterologiczna, do której dojdziemy może gdzieś tam dalej. Chwilowo wydaje nam się, że jesteśmy normalni. albo normalne. Rodzaj w sensie gramatycznym nie ma znaczenia.

Przemyślawszy zatem starannie oba punkty, dochodzimy do wniosku, że owszem. Chcemy koegzystować a, właśnie z nim (właśnie z nią), ponieważ: Istota, najzwyczajniej w świecie podoba nam się.