Niebieską sukienkę w kółka, w której ją poznaliśmy i która wprawia nas w stan melancholijnego upojenia, nie tyle że zachowa, ile odtworzy po dwudziestu latach. Jej dwadzieścia kilo nadwagi zniknie nam z oczu. Prawdziwa deta takiej sztuki potrafi dokazać. Bez kiecki, sweterka, kapelusza, pantofli żyć w ogóle zdoła,

a piękniejsza i bardziej zadbana przyjaciółka wpędzi ją w nerwicę. Z firanki na oknie wykona strój wystrzałowy i, co prawda, okno będzie gołe, ale ona piękna. Każdemu mężczyźnie na oknie tak znowu bardzo nie zależy.

Prawdziwa kobieta nosi cechy wszystkich innych już wymienionych. Jeśli jakiś jest pozbawiona, doskonale umie ich nabrać Jeśli chce. Zawsze, przy obecności i towarzystwie mężczyzny upierać się nie będzie i tu może go nawet nieco zdenerwować. niby dlaczego zgadza się bez protestu, żeby on poszedł grać brydża i nie obchodzi jej, gdzie i w jakim towarzystwie ten brydż się odbędzie? Niby dlaczego namawia go do wybrania się na ryby, na polowanie, do przyjaciół, do baru, pracy w godzinach nadliczbowych, dokąd- kolwiek…? A otóż wcale nie dlatego, że postanowiła sprowadzić sobie gacha, tylko najzwyczajniej w świe- cie dopadła przepisu na cudotwórczą maseczkę kosmetyczną, po której ubędzie jej dziesięć lat i zamierzają natychmiast wypróbować na sobie.

Mężczyzna jej do tego potrzebny jak dziura w moście i piąte koło u wozu, niech sobie idzie do diabła

i wróci na gotowe albo czemuż to wybiera się na jakieś spotkanie bez niego? On, co prawda, wcale nie chciał, ale ona go nie namawia, godzi się z jego niechęcią podejrzanie skwapliwie. Kto tam ma być na tym spotkaniu, Mel Gibson? A otóż nic z tych rzeczy, umówionajestpo prostu z przyjaciółką, której za skarby świata do swojego mężczyzny nie dopuści. Posiada zdrowy instynkt i wie co robi. Pracą zajmie się umiarkowanie, bo dla prawdziwej kobiety mężczyzna jest ważniejszy. Rzuci wszystko i podąży za nim