– Gronostai nie miałaś?

– Głupia jesteś, ta etola pochodzi sprzed trzydziestu lat, raz mi wpadła pod samochód i sama ją przejechałam, a potem zleciała na nią paląca się świeca. Każdy kretyn by ją wyrzucił, a ja nie, i proszę, jak się przydała.

Zgodziłam się z nią bez wahania. Odżałować nie mogłam, że wyrzuciłam kiedyś gruby i ciepły kostium, przypalony papierosem, bo dla moich kotów byłby teraz jak znalazł. Przemyśliwałam właśnie nad obdarowaniem ich starą pelisą na futrze, która była wprawdzie jak nowa, ale nie zamierzałam się w nią ubrać już nigdy w życiu, przed tym podarunkiem jednakże wciąż byłam powstrzymywana.

– Te u mnie mają aktualnie kołdrę i dywan Marii – pochwaliłam się. – Moja kołdra, dywanik i dwa koce już poszły, ale ja mam ich więcej.

– Dywaników czy kotów?

– Kotów. Latają po drzewach.

– To znaczy, że twoje są niedobre.

– Możliwe. Zniszczyły klon. Obdrapały korę, ostrząc sobie pazury, ale żadnego ptaka jeszcze nie tknęły. Za to złapały mysz. I kretowiska w okolicy nie uświadczysz.

– No to można wytrzymać – zaopiniowała Alicja łaskawie.

Trzy czarne kupy futra siedziały w bezruchu w różnych punktach salonu i przyglądały się nam przymrużonymi, zielonymi oczami. Były tak identyczne, że musiały pochodzić z jednego miotu. Pomyślałam, że tym razem pobyt u Alicji będzie dla mnie przyjemniejszy niż zwykle, i nawet cień przeczucia na tle złej godziny nie zaświtał mi w głowie.

Brzęknęła furtka na zewnątrz i ktoś zapukał do drzwi, które, oczywiście, jak zwykle były otwarte.

– Proszę! – wrzasnęłam gromko i całkowicie bez sensu, bo mógł to przecież być tubylec, a dla Duńczyka polskie „proszę” stanowi po prostu niezrozumiały szelest. Alicja nie zareagowała wcale.

Nie był to tubylec, tylko Anita.

Ucieszyłam się na jej widok, ale zarazem ogarnęła mnie zazdrość.