Alicja spojrzała w głąb przedpokoju i wyszczerzyła zęby w radosnym uśmiechu, dzięki czemu od razu wiedziałam, że w głębi duszy się rozzłościła, ale chce okazać uprzejmość. Zupełnie inaczej wyglądał jej uśmiech, kiedy cieszyła się naprawdę.
Anita też ją znała.
– Nie, nie – powiedziała uspokajająco. – Nie zamierzam u ciebie nocować. Chciałam ci złożyć spóźnione życzenia imieninowe i mam tu takie coś…
Uczyniła kilka kroków, zatrzymała się obok kominkowego kloca i wyciągnęła rękę z małą paczuszką. Futrzany kłąb na wierzchu kominka poruszył się, zasyczał wściekle i błyskawicznie machnął łapą w jej kierunku. Nie chciał jej podrapać, tylko odpędzić od siebie, ale zahaczył pazurem o rękaw jedwabnej bluzki i słychać było, jak pękły co najmniej dwie nitki. Anitę rzuciło w bok, odskoczyła i oparła się o stół.
– Nie wiedziałam, że tu leżysz – zwróciła się do kota z wyrzutem. – Wcale się nie pcham do ciebie. Cholera, te stworzenia mają gryfie szpony!
Zobligowana dobrym wychowaniem, Alicja zerwała się od stołu.
– Bardzo cię przepraszam, nie podrapał cię…? Podarł ci rękaw…?
– On nie miał na myśli nic złego, chciał tylko odepchnąć twoją rękę, bo się przestraszył – usprawiedliwiłam kota równocześnie.
Anita nie była kłótliwa ani przesadnie nerwowa. Obejrzała się na kominek, gdzie czarna kupa futra spokojnie zastygła w poprzedniej pozie.
– Nie wygląda na przestraszonego – zauważyła z lekkim powątpiewaniem. – Nic mi nie zrobił, a to w ogóle stara bluzka i nigdy jej nie lubiłam. Alicja, wszystkiego najlepszego i może ci się taki jeszcze jeden przyda. Witaj, Joanno, wiedziałam, że się tu wybierasz, i miałam nadzieję, że cię zastanę…