― Imagu, ke Lotta ne krias!

Post kelka tempo la pordo malfermiĝis kaj Lotta eliris.

― Ĉu vi ĵus estis brava? diris panjo.

― Jes ja, diris Lotta.

― Kion faris la dentisto? demandis panjo.

― Li eltiris la denton, diris Lotta.

― Kaj vi ne kriis? Ho, kiom brava vi estis, diris panjo.

― Ne, mi ne kriis, diris Lotta.

― Jes, jen vere brava knabino, diris panjo. Jen, ricevu 25 oerojn.

Lotta prenis 25 oerojn kaj ŝovis ĝin en la poŝon kaj aspektis ĝoja.

― Ĉu mi povas vidi, ĉu ĝi sangas? mi diris.

Lotta faŭ­kis, sed mi ne povis vidi, ke mankis iu dento ĉe ŝi.

― Li ja entiris neniun denton, mi diris.

― Jes ja, tiun de Jonas, diris Lotta.

Poste eliris Jonas kaj ankaŭ­ la dentisto. La dentisto montris al Lotta kaj diris:

― Pri ĉi tiu eta fraŭ­lino mi ne povis fari ion, ĉar ŝi ne volis malfermi la buŝon.

― Pri tiu ido oni devas honti ĉie, diris Jonas, kiam ni hejmeniris.

― Mi ne konis lin, diris Lotta. Mi ne povas faŭ­ki antaŭ­ homoj, kiujn mi ne konas.

Paĉjo diras, ke Lotta estas obstina, kiel maljuna kaprino.

4. Onklino Berg estas la plej afabla, kiu povas esti

En la apuda domo loĝas onklino Berg, ni vizitas ŝin fojfoje. Estas barilo inter ŝia ĝardeno kaj nia ĝardeno, sed ni povas grimpi sur ĝin, Jonas kaj mi. Lotta ne povas grimpi, sed la hundo de onklino Berg elfosis grundon sub la barilo ĉe unu loko, tiel ke estiĝis truo, tra kiu Lotta rampas.

Antaŭ­ kelkaj tagoj ni estis ĉe onklino Berg kaj ha-vis agrablan tempon. Ŝi havas klapburoon, kaj la buroo plenplenas je tirkestetoj, kiuj enhavas belajn aĵojn.