Le Dao nunquam face alique,

totevia per illo tote cosas es finite.

Si potente homines e feminas

poterea centrar les mesme in illo,

le mundo integre se transformarea

per se, in su rhythmos natural.

Le gente serea contente

con lor vitas simple, quotidian,

in harmonia, e libere del desiro.

Quando il ha nulle desiro,

tote cosas es a pace.

Le Maestro non essaya a esser potente;

dunque ille es vermente potente.

Le homine ordinari se continua attinger pro fortia:

dunque ille nunquam ha bastante.

Le Maestro face nil,

totevia ille lassa nil incomplete.

Le homine ordinari es sempre faciente cosas,

totevia multe plus remane incomplete.

Le homine amabile face qualcosa,

totevia qualcosa remane incomplete.

Le homine juste face qualcosa,

e lassa multe cosas pro finir.

Le homine moral face qualcosa,

e quando necuno responda

ille inrola su manica e usa le fortia.

Quando le Dao es perdita, il ha bonitate.

Quando bonitate es perdita, il ha moralitate.

Quando moralitate es perdita, il ha ritual.

Ritual es le scalia de ver fide,

le initio de chaos.

Proque le Maestro concerne se mesme

con le profundos e non le surficie,

con le fructo e non le flor.

Ille ha nulle proprie voler.

Ille habita le realitate,

e lassa que tote illusiones vade foras.