Blopp: Ĉu vi tiel pensas? (post momento) Nu bone. Faru ni tiel. Kie ĝi estas? Ĉu en la medicina kesto?

Mills: Jes. (sonoj). Kion vi tie faras?

Blopp: Tion, kion vi diris (sono de akvoverŝo en glason). Jen. Tio estas Seconal (skuas skatoleton kun tablojdoj).

Mills: Lasu tiun skatoleton! Mi mem prenos la tablojdon (aŭdeblas, ke ankaŭ li ekstaris).

Blopp: Prenu. Mi jam prenis. Pri kio temas? Kial do vi tiel rigardas?

Mills: Metu vian tablojdon en la buŝon, do tiam ankaŭ mi metos.

Blopp: Bonvole. (komencas paroli iom obtuze, kvazaŭ havas tablojdon sur la lango). Kial vi ne glutas?

Mills: Komence necesas disronĝi.

Blopp: Tamen vi ja ne ronĝas.

Mills: Glutu ni post unu-du-tri. Ĉu bone?

Blopp: Stranga penso. Sed bonvolu, se vi insistas. Unu, du, tri!

Mills: Vi tute ne glutis!

Blopp: Ĉar ankaŭ vi ne glutis…

Mills: Mi ne fidas al vi.

Blopp: Estus strange, se mi al vi fidus.

Mills: Kial?

Blopp: Ĉar vi ŝajnigas vin sanktulo. Vi ekkuŝis disciplineme, substrekante, ke vi kondutas laŭ la instrukcio, sed mi — ne, kaj poste vi faros kontraŭ mi denuncon.

Mills: Kian denuncon? Kion vi fantazias?

Blopp: Denuncon al la centro de flugoj en Houston. Mi estas nek surda, nek stulta, mia karulo. Mi eĉ ne tuŝis la kovrilon de la magnetofono, sed vi diris, ke mi penas atingi la internon. Kaj eĉ pli! Kiam mi respondis, ke tute ne tuŝas ĝin, vi komencis per io grati post miaj ŝultroj. Tiu sono estas registrita. Vi intence tion faris! Vi volis farbi min per suspekto, ke mi perfortis malfermi la magnetofonon…

Mills: Ĉar vi ja perfortis!

Blopp: Ekspertizo tion montros. Sono el malproksimo registriĝas alie ol la tute proksima. Mi staris ĉe la komputilo, kaj vi kuŝis — kaj gratis kontraŭ io per ungoj…