Było jeszcze wcześnie, ale Christa chciała wyjść na dwór, cieszyć się tym niezwykłym księżycowym światłem, osobliwie pociągającym dla kogoś o tak romantycznym usposobieniu jak ona.

Mieszkali na północny wschód od Oslo, jak się teraz nazywała stolica Norwegii. Mieli tu willę, choć okolica była wiejska. Bardzo odpowiednia dla wrażliwych płuc Franka. Wszystkie produkty rolne kupowali w najbliższym dworze, dzięki temu utrzymanie było znacznie tańsze. Dla Christy wieczorne wyprawy do dworskiej mleczarni kilka razy w tygodniu były najciekawszymi wydarzeniami w jej monotonnym życiu. Spotykała tam zwyczajnych ludzi. Grzesznicy, mówił o nich Frank, Christa jednak nie dostrzegała istotnej różnicy pomiędzy nimi a siostrami i braćmi ze zgromadzenia. Ludzie ze wsi sprawiali wrażenie bardziej wolnych, jakby radośniejszych, ale rozumiała, że to może nie jest najważniejsze w życiu.

Ludzie Lodu także byli wolni. I to dlatego tak bardzo chciała do nich pojechać.

Frank i ona utrzymywali się z dochodów, jakie przynosiły dobrze ulokowane pieniądze Vanji. A był to spory kapitał. Christa bardzo chętnie znalazłaby sobie jakąś pracę, ale Frank nawet nie chciał o tym słyszeć. Kto by go doglądał, a poza tym nie można zapominać o tych wszystkich strasznych pokusach, jakie czyhają na niewinną panienkę! Christa ma wszystko, czego jej potrzeba, w domu, u ojca, zresztą on i tak już długo nie pożyje…

Kiedy ojciec tak mówił, Christa zaczynała się bać. Powtarzał to od dawna, ale przecież naprawdę był chorowity i córka nieustannie żyła z sercem w gardle. Żeby tylko tak ciągle jej nie przypominał, że nie będzie żył wiecznie, bo to sprawiało dotkliwy ból.

Nie pojmowała, że to właśnie jest najskuteczniejszy środek, za pomocą którego Frank wywiera na nią nacisk. Nieśmiałe napomknienia Christy, że być może ojciec poczułby się lepiej, gdyby zaczął trochę wychodzić i zażywać ruchu, zbijał momentalnie narzekaniem i skargami.