Meze de la vasta Kansasa stepo loĝis knabino Elli. Ŝia patro, farmisto Ĝon, la tutajn tagojn laboris sur kampo, la patrino Anna klopodis hejme.

Ili loĝis en malgranda senrada furgono.

La hejma meblaro estis malriĉa: fera forno, ŝranko, tablo, tri seĝoj kaj du litoj. Apud la domo, ĝuste ĉe la pordo estis elfosita "uragana kelo". En la kelo la familio sidis dum ŝtormoj.

La stepaj uraganoj jam ne unuan fojon renversis la malpezan loĝejon de farmisto Ĝon. Tamen Ĝon ne malgajis: kiam vento trankviliĝis, li tuj returnis la domon, la forno kaj litoj stariĝis sur siajn lokojn. Elli kolektis stanajn telerojn kaj kruĉojn de-sur la planko — kaj ĉio estis en ordo ĝis la sekva uragano.

Ĉirkaŭe ĝis la horizonto sterniĝis stepo glata kiel tablo. Ie videblis malriĉaj dometoj similaj al la domo de Ĝon. Ĉirkaŭ ili estis plugkampoj kie la farmistoj semis tritikon kaj maizon.

Elli bone konis ĉiujn najbarojn je tri mejloj ĉirkaŭe. Okcidente loĝis onklo Robert kun la filoj Bob kaj Dik. En la dometo norde loĝis la maljuna Rolf, kiu faris por la infanoj mirindajn ventmuelejojn.

La vasta stepo ne ŝajnis al Elli enua: ja ĝi estis ŝia patrujo. Elli ne sciis aliajn lokojn. Montojn kaj arbarojn ŝi vidis nur en bildoj kaj ili ne allogis ŝin, eble ĉar ke en la etprezaj libretoj de Elli ili estis malbone pentritaj.

Kiam Elli enuis, ŝi vokis gajan hundeton Totoĉjon kaj vizitis Dik kaj Bob aŭ iris al la avo Rolf, de kiu neniam revenis sen memfarita ludilo.

Totoĉjo bojante saltis sur la stepo, pelis la kornikojn kaj estis senlime kontenta pri si mem kaj pri sia eta mastrino. Totoĉjo havis nigran felon, akrajn orelojn kaj malgrandajn, amuze brilantajn okuletojn. Totoĉjo neniam enuis kaj povis ludi kun la knabino tutan tagon.

Elli havis multe da klopodoj. Ŝi helpis al la patrino mastrumi, kaj la patro instruis ŝin legi, skribi kaj kalkuli, ĉar la lernejo estis malproksime kaj la knabino estis tro malgranda por viziti ĝin ĉiutage.