Foje dum somera vespero Elli sidis sur peroneto kaj laŭtlegis fabelon. Anna lavis tolaĵojn.

— "Kaj tiam forta, herkula atleto Arnaulf ekvidis sorĉiston staturan kiel turo, — Elli kantsimile legis akompanante per fingro la liniojn, — la buŝo kaj nazotruoj de la sorĉisto eligis fajron…" — Panjo, — demandis Elli, interrompinte la legadon, — ĉu nun la sorĉistoj ekzistas?

— Ne, mia kara. La sorĉistoj vivis antaŭe, kaj poste malaperis. Kaj por kio ili estu? Eĉ sen ili ni havas multe da klopodoj…

Elli komike faltis la nazon:

— Tamen sen la sorĉistoj estas enue. Se mi subite fariĝus reĝino, mi nepre ordonus, ke ĉiu urbo kaj vilaĝo havu sorĉiston. Kaj li faru por la infanoj diversajn miraklojn.

— Kiujn, ekzemple? — ridete demandis la patrino.

— Do, kiujn… Jen, ke ĉiu knabino kaj knabo vekiĝinte matene, trovu sub sia kuseno grandan dolĉan kukon… Aŭ… - Elli kun riproĉo rigardis siajn krudajn eluzitajn ŝuojn. - Aŭ ke ĉiuj infanoj havu bonajn malpezajn sandalojn…

— La sandalojn vi sen sorĉisto ricevos, — kontraŭdiris Anna.- vi veturos kun la paĉjo en foiron kaj li aĉetos ilin…

Dum la knabino parolis kun sia patrino, la vetero komencis malboniĝi.

* * *

Samtempe en malproksima lando, trans altaj montoj, sorĉis en malluma profunda kaverno la malica sorĉistino Gingema.

Timige estis en la kaverno de Gingema. Tie sub la plafono pendis pajloŝtopita grandega krokodilo. Sur altaj stangoj sidis grandaj gufoj, de la plafono pendis faskoj da sekigitaj musoj, ligitaj al ŝnuroj per vostetoj kvazaŭ bulbetoj. Longa dika serpento sin volvis ĉirkaŭ kolono kaj ritme balancis sian buntan platan kapon. Kaj ankoraŭ multe da strangaj kaj teruraj aĵoj estis en la vasta kaverno de Gingema.

En granda fulgokovrita kaldrono Gingema kuiris sorĉan infuzaĵon. Ŝi metis en la kaldronon musojn deŝirante ilin unu post alia de la fasko.