— Malgraŭ sia aroganteco tiu korniko estas, verŝajne, bona birdo, — daŭrigis sian parolon Timigulo. - Ĝi kompatis min. "Vi ne ĉagreniĝu tiel! — raŭke diris ĝi al mi. - Se vi havus cerbon en la kapo, vi similus al ĉiuj homoj! Cerbo estas la unika valora aĵo ĉe la korniko… kaj ĉe la homo! — Jen tiel mi eksciis, ke la homoj havas cerbon, sed mi ne havas. Mi malgaje… tio estas gaje, ekkriis: "Ej — gej — gej — go! Vivu la cerbo! Mi nepre akiros ĝin!.." Sed la korniko estas tre kaprica birdo kaj ĝi tuj malfervorigis mian ĝojon. "Kaggi-karr! — ridegis ĝi. - Kiu ne havas cerbon, tiu do neniam ĝin havos! Karr!.." Kaj ĝi forflugis, sed baldaŭ venis vi kun Totoĉjo, — finis Timigulo sian rakonton. - Kaj nun, diru Elli: ĉu vi povas doni al mi cerbon?

— Ne, mi ne povas! Tion povas fari nur Gudvin el Smeralda Urbo. Ĝuste mi mem iras al li peti por ke li revenigu min en Kansason, al la paĉjo kaj panjo.

— Sed kie estas Smeralda Urbo, kaj kio estas Gudvin?

- Ĉu vi ne scias?

— Ne, — malgaje diris Timigulo, — mi nenion scias. Ja vi vidas, ke mi estas pajloŝtopita kaj tute ne havas cerbon.

— Ho, kiel mi kompatas vin! — ĝemis la knabino.

— Dankon! Se mi iros kun vi en Smeraldan Urbon, ĉu Gudvin donos al mi cerbon?

— Mi ne scias. Sed se Grandega Gudvin ne donos cerbon, pli malbone ol nun ne estos.

— Tio estas vera, — diris Timigulo.- Vidu, — konfideme daŭrigis li, — mi ne estas vundebla, ĉar mi estas pajloŝtopita. Vi povas min trapiki per pinglo kaj mi ne sentos doloron. Sed mi ne volas, ke la homoj nomu min stultulo, sed sen cerbo ĉu eblas lerni ion?

— Kompatinda! — diris Elli. - Iru kun ni! Mi petos Gudvin helpi al vi.