– Ojej, miał kły?

Wprawdzie widziałam, jak błyskały w światłach parkingu, kiedy biedaka osuszały Szczury, tej scenki nie zamierzałam wszakże babci opisywać.

– Och, na pewno, tyle że je schował.

– No, no, no, wampir tutaj, w Bon Temps. – Babcia radośnie wyszczerzyła zęby. – Pogryzł kogoś w barze?

– Nie, oczywiście, że nie! Po prostu usiadł i zamówił kieliszek czerwonego wina. Właściwie… zamówił wino, ale go nie wypił. Myślę, że po prostu potrzebował towarzystwa.

– Zastanawiam się, gdzie się zatrzymał.

– Prawdopodobnie nikomu nie zdradzi miejsca swojego pobytu.

– Prawdopodobnie – przyznała babcia i na moment się zadumała. – Przypuszczam, że nie. Spodobał ci się?

Odpowiedź na to pytanie okazała się trudna. Zastanowiłam się przez chwilę.

– Sama nie wiem. Był naprawdę interesujący – odparłam ostrożnie.

– Bardzo chciałabym go poznać. – Nie zaskoczyło mnie, że babcia to powiedziała, ponieważ, choć w pewnych sprawach tradycjonalistka, niektórymi nowymi rzeczami potrafiła się cieszyć nie mniej ode mnie. A w tej kwestii nie należała do reakcjonistek, które najchętniej zabroniłyby wampirom wstępu do miasta. – Teraz jednak lepiej już zasnę. Z wyłączeniem światła czekałam tylko na twój powrót do domu.

Pochyliłam się i cmoknęłam ją w policzek.

– Dobrej nocy – powiedziałam.

Wyszłam, przymknęłam jej drzwi i usłyszałam kliknięcie wyłączanej lampy. Ze swego legowiska wstała moja kotka, Tina, podeszła i otarła się o moje nogi. Podniosłam zwierzątko i przez moment tuliłam, po czym pozwoliłam mu wrócić do snu. Zerknęłam na zegar. Była prawie druga, uznałam więc, że też powinnam się położyć.

Mój pokój znajduje się po drugiej stronie korytarza. Zanim zasnęłam w nim po raz pierwszy po śmierci rodziców, babcia przeniosła meble z mojej sypialni w ich domu, dzięki czemu poczułam się tu swojsko. Nadal tu stały: pojedyncze łóżko, toaletka z pomalowanego na biało drewna i mała komoda.