– Wyłącznie o stosunek?

– Może.

– W przeddzień ślubu z innym?

Emily podniosła wzrok.

– Byłam głupia, wystarczy?

– Nie mów.

– I pewnie wystraszona.

– Z powodu ślubu?

– Z powodu tego, że wychodzę za niewłaściwego faceta.

– Wstydu nie masz!

Myron pokręcił głową.

Emily chciała coś dodać, ale zamilkła, jakby raptem uszło z niej powietrze. Chciał, żeby sobie poszła, lecz spotkanie dawnej miłości zawsze wyzwala w człowieku nostalgię. Rozpościera się przed nim droga, którą nie poszedł, wielki znak zapytania, perspektywa całkiem innego życia, gdyby wszystko ułożyło się nieco inaczej. Emily nic już go nie obchodziła, lecz jej słowa wciąż boleśnie dotykały jego przeszłości, starych ran.

– Minęło czternaście lat – powiedziała cicho. – Czas skończyć z oglądaniem się za siebie.

Ile go kosztowało „czysto fizyczne” zbliżenie z nią tamtej nocy? Być może wszystko. Na pewno przekreśliło jego życiowe marzenia.

– Masz rację – rzekł i odwrócił się. – Zostaw mnie.

– Potrzebuję twojej pomocy.

Pokręcił głową.

– Rzeczywiście, czas skończyć z oglądaniem się za siebie.

– Napij się ze mną kawy. Z dawną przyjaciółką.

Miał chęć odmówić, ale przeszłość okazała się silniejsza. Skinął głową, bojąc się odezwać. W milczeniu dojechali do kawiarni Starbucks i u barmana, niespełnionego aktora, bardziej aroganckiego niż sprzedawca w miejscowym sklepie z płytami, zamówili dwie wyszukane kawy. W kołomyjce sięgania po odtłuszczone mleko i słodzik doprawili je przy małym stoisku czym się dało i usiedli na metalowych krzesłach z za niskimi oparciami. Z głośników wylewało się reggae z kompaktu Jamaican Me Crazy.

Emily skrzyżowała nogi i łyknęła kawy.

– Słyszałeś może o anemii Fanconiego? – spytała.

Interesujący początek rozmowy.

– Nie.

– To wrodzona anemia, która z czasem uszkadza szpik. Osłabia chromosomy.