To nieprawda. Wcale nie była spokojna, lecz o krok od paniki. Ale patrzyła prosto na niego, gdyż ją o to prosił. Zdołała dość niezgrabnie zrzucić narty, ponieważ o to też ją prosił. Ten człowiek miał gardłowy, szorstki i hipnotyzujący głos. Ale to nie wyjaśniało, dlaczego Mary Ellen go słucha. Był tylko jeden możliwy powód. Straciła rozum.

Nie powinno się sądzić człowieka po pozorach, lecz trudno nie dostrzec pewnych faktów, świadczących, że ten mężczyzna niekoniecznie był świadomy tego, co się dzieje. Wilki warczały, biegały w koło, okrążały ich. A on był spokojny jak wiosenny zefirek. Mary Ellen pomyślała że przydałby mu się psychiatra. Przód kurtki i dżinsy miał całe w śniegu. Zrzucił kaptur, odsłaniając rozczochraną grzywę czarnych włosów. Miała wrażenie, że w tych włosach tkwią suche liście, co przecież zupełnie nie miało sensu. A jeszcze mniej to, że rozpinał kurtkę, idąc wolno w jej stronę.

Zaufała mu w barze. Instynktownie wyczuła, że nie jest to mężczyzna, który wykorzysta słabą kobietę. I wtedy, i teraz powinna pamiętać, że jej znajomość mężczyzn nie była warta złamanego dolara. Z pewnością pomyliła się co do inteligencji lśniącej w błękitnych oczach. Nie może być za sprytny, kiedy nie zauważył, że jej życiu zagraża niebezpieczeństwo. Wilki były wyraźnie niespokojne, głodne, dzikie i rozdrażnione. A ten olbrzym ściągał kurtkę na tym przenikliwym mrozie, jakby nie miał nic lepszego do roboty.

– A teraz chcę – powiedział łagodnie – byś włożyła moją kurtkę.

– Mam włożyć twoją kurtkę?

– I mój szalik, i rękawiczki.

Zastanawiała się przez moment, co właściwie się tutaj dzieje. Miała doświadczenie, wyjątkowe doświadczenie w kłopotliwych sytuacjach, które nie przytrafiały się żadnej rozsądnej kobiecie. A jednak była zaskoczona tą idiotyczną rozmową z szaleńcem w obecności wilków.