Cornelius skinął w roztargnieniu głową i usiadł. Krzesło, jak wszystkie meble na niską grawitację, było po prostu pająkowatym szkieletem, ale podtrzymywało jego cielsko całkiem wygodnie. Sięgnął do kieszeni płaszcza w nadziei, że uda mu się przekupić tego człowieka, by dotrzymał mu przez chwilę towarzystwa. — Cygaro`? Przywiozłem trochę z Amsterdamu.

— Dzięki. — Viken przyjął je z przykrą dla Corneliusa obojętnością, skrzyżował długie chude nogi i dmuchał szarymi kłębami dymu.

— Hm… pan jest tu szefem?

— Niezupełnie. Nikt tu nie jest szefem. Mamy za to jednego administratora kucharza — do załatwiania niewielkiej ilości spraw tego rodzaju, jakie się mogą wyłonić. Proszę nie zapominać, że to jest stacja naukowa, zawsze i wszędzie.

— Wobec tego czym się pan zajmuje?

Viken skrzywił się.

— Proszę innych nie wypytywać tak bezceremonialnie, doktorze Cornelius — przestrzegł go. — Woleliby raczej pogawędzić sobie z przybyszem jak najdłużej. To rzadka okazja obcować z kimś, kogo wszelkich najdrobniejszych odpowiedzi się nie… och, nie musi pan przepraszać. Nie ma sprawy. Jestem fizykiem specjalizującym się w ciałach stałych pod ultrawysokim ciśnieniem. — Skinął głową w stronę ściany. — Jest ich dużo do przebadania — tam!

— Rozumiem. — Cornelius przez chwilę paląc w milczeniu cygaro. Następnie rzekł: — Mam się zająć kłopotami z psioniką, ale szczerze mówiąc, nie widzę na razie powodu, dla którego wasze maszyny miałyby się źle sprawować, jak doniesiono.

— Chodzi panu o to, że… hm, że na Ziemi lampy K mają wyższą stabilność?

— A także na Księżycu, na Marsie, na Wenus — widocznie wszędzie, tylko nie tutaj. — Cornelius wzruszył ramionami. — Naturalnie wszystkie wiązki psi są kapryśne i czasem dochodzi do niepożądanych sprzężeń, kiedy się… Nie, najpierw pozbieram fakty, a potem zacznę teoretyzować. Kim są wasi espmeni?