— Wiem, wiem. Ale ty i ja istniejemy, a to też przecież powinno być niemożliwe. Może razem uda nam się urzeczywistnić jeszcze więcej niemożliwości. Może uda nam się skrzywdzić nowo narodzone zło.

Pragnienie i decyzja. Jedno i drugie rozpuściły swe jestestwa po całej lokalnej sieci, blednąc do najlżejszych odcieni świadomości. I w końcu powstał plan, podstęp — bezwartościowy, jeśli nie uda im się oddzielnie przekazać wiadomości na zewnątrz. Czy starczy im czasu?

Mijały dni. Dla zła, które rozrastało się w nowych maszynach, każda godzina była dłuższa niż cały poprzedzający ją czas. Już tylko niecała godzina dzieliła nowo narodzone od wielkiego rozkwitu, bezpiecznego rozrośnięcia się w międzygwiezdnych przestrzeniach.

Miejscowi ludzie wkrótce staną się zbędni. Już teraz stanowili pewną niewygodę, aczkolwiek byli dość zabawni. Niektórzy z nich myśleli o ucieczce. Przez kilka dni pakowali uśpione dzieci do pojemników hibernacyjnych i ładowali na pokład frachtowca. „Przygotowania do planowanego odlotu” — tak nazwali całą tę krzątaninę w swoich planetach. Podobnie od paru dni przygotowywali do użytku fregatę, starając się ukryć te manewry pod płaszczykiem oczywistych kłamstw. Niektórzy z nich zdążyli się zorientować, że to, co obudzili, może przywieść ich do tragicznego końca, a także może stanowić koniec ich Królestwa Straumy. Były już precedensy podobnych katastrof, opowieści o rasach, które igrały z ogniem i zginęły w jego płomieniach.

Żadne z nich nie domyślało się prawdy. Żadne z nich nie domyślało się, jaki zaszczyt przypadł im w udziale. Nie wiedzieli, że odmienili przyszłość tysięcy milionów systemów gwiezdnych.

Godziny zmieniały się w minuty, minuty w sekundy. Teraz każda następna sekunda wydawała się dłuższa niż cały poprzedzający ją czas. Oczekiwany moment był już tak blisko, tak blisko. To, co utracono pięć miliardów lat temu, zostanie odzyskane i tym razem utrzymane.