To był koszmar. Pochodnię trzymał nie człowiek, ale coś. Coś, kanciastego i straszliwego, z paszczą pełną kłów. Miało przypominający maczugę wyrostek, którym uderzyło Mikaha. Upadł bez słowa, a potwór zwrócił się w stronę Jasona. DinAlt nie miał siły, by walczyć, choć próbował stanąć na nogi. Jego palce drapały zmarznięty piasek, ale nie był w stanie się podnieść. Wreszcie, zmęczony tym ostatnim wysiłkiem, runął na twarz.
Świadomość go opuszczała, ale nie chciał się poddać. Migoczące światło pochodni zbliżyło się, rozległo się szuranie ciężkich stóp po piasku. Nie mógł znieść myśli o tym straszydle za jego plecami. Ostatkiem sił przekręcił.się i opadł na plecy, patrząc na stojącą nad nim bestię, a czarna mgła zmęczenia zasnuwała jego wzrok.
Rozdział 4
Potwór nie zabijał go, ale stał patrząc na niego. Sekundy mijały powoli i Jason, wciąż żyjąc, zmusił się do zastanowienia nad owym niebezpieczeństwem, które wyłoniło się z ciemności.
— K'e vi 'stas el? — zapytała istota i dopiero w tym momencie Jason uzmysłowił sobie, że jest to człowiek. Jakiś zakamarek mózgu zarejestrował pytanie, czuł, że prawie je może zrozumieć, choć nigdy przedtem nie słyszał tego języka. Próbował odpowiedzieć, ale z jego gardła wydobywało się jedynie ochrypłe gulgotanie.
— Ven k'n torcoj — r'pidu!
Z ciemności wyłoniło się więcej świateł, a jednocześnie rozległ się tupot biegnących stóp. Gdy pochodnie znalazły się bliżej, Jason mógł dokładniej przyjrzeć się stojącemu nad nim człowiekowi. Bez trudu zrozumiał, dlaczego poprzednio wziął go za jakąś dziką bestię. Jego kończyny były całkowicie owinięte długimi pasami poplamionej skóry, tors zaś i resztę ciała chroniły dachówkowato zachodzące na siebie grube, skórzane płaty pokryte krwistoczerwonymi rysunkami.