ulubieńcy publiczności,odegrają nas w teatrze.Mała farsa z kupletami,trochę tańca, dużo śmiechu,trafny rys obyczajowyi oklaski.Będziesz śmieszny nieodparciena tej scenie, z tą zazdrością,w tym krawacie.Moja głowa zawrócona,moje serce i korona,głupie serce pękającei korona spadająca.Będziemy się spotykali,rozstawali, śmiech na sali,siedem rzek, siedem górmiędzy sobą obmyślali.I jakby nam było małorzeczywistych klęsk i cierpień– dobijemy się słowami.A potem się pokłonimyi to będzie farsy kres.Spektatorzy pójdą spaćubawiwszy się do łez.Oni będą ślicznie żyli,oni miłość obłaskawią,tygrys będzie jadł z ich ręki.A my wiecznie jacyś tacy,a my w czapkach z dzwoneczkami,w ich dzwonienie barbarzyńskozasłuchani.
Upamiętnienie
Kochali się w leszczyniepod słońcami rosy,suchych liści i zieminabrali we włosy.Serce jaskółki,zmiłuj się nad nimi.Uklękli nad jeziorem,wyczesali liście,a ryby podpływałydo brzegu gwiaździście.Serce jaskółki,zmiłuj się nad nimi.Odbicia drzew dymiłyna zdrobniałej fali.Jaskółko, spraw, by nigdynie zapominali.Jaskółko, cierniu chmury,kotwico powietrza,ulepszony Ikarze,wniebowzięty fraku,jaskółko, kaligrafio,wskazówko bez minut,wczesno-ptasi gotyku,zezie na niebiosach,jaskółko, ciszo ostra,żałobo wesoła,aureolo kochanków,zmiłuj się nad nimi.
