— Proszę pana, słyszeliśmy, że trzeba porzucić wykopalisko.

— A czemuż to miałbym je porzucać?

— Z powodu burzy.

— Do diabła z burzą. — Dość oschle wyszarpnął się, gdy Pascale ujęła go za rękę.

— Dan, mają powody do niepokoju. — Mówiła cicho, tylko do niego. — Ja też słyszałam prognozę. Powinniśmy wracać do Mantell.

— I stracić to wszystko?

— Wrócimy tu.

— Może się okazać, że już nigdy nie odnajdziemy tego miejsca, nawet jeśli zakopiemy transponder. — Wiedział, że ma rację: lokalizacja wykopaliska była niepewna, mapy tego rejonu nie grzeszyły dokładnością. Zestawiono je w pośpiechu, gdy przed czterdziestu laty „Lorean” przyleciał z Yellowstone i okrążył planetę. Od czasu buntu, kiedy to zniszczono pas satelitów — a połowa kolonistów postanowiła ukraść statek i wracać do domu — nie istniał sposób dokładnego określenia położenia czegoś na Resurgamie. A wiele transponderów po prostu psuło się podczas burzy maczetowej.

— Mimo to nie warto ryzykować ludzkiego życia — stwierdziła Pascale.

— Może być warte znacznie więcej. — Pstryknął na studenta. — Szybciej. Jeśli trzeba, użyjcie serwitorów. Przed świtem chcę zobaczyć szczyt obelisku.

Sluka, jego doktorantka, mamrotała coś pod nosem.

— Jakiś komentarz? — spytał Sylveste.

Sluka wstała chyba po raz pierwszy od wielu godzin. Widział w jej oczach zmęczenie. Z dłoni dziewczyny wysunęła się szpatułka i upadła przy butach ochronnych, które Sluka miała na nogach. Zerwała z twarzy maskę, oddychała kilka sekund resurgamskim powietrzem.

— Musimy porozmawiać.

— A o czym, Sluko?

Nim się odezwała, zaczerpnęła powietrza z maski.

— Igrasz z losem, doktorze Sylveste.

— A ty igrasz na skraju przepaści.

Wydawało się, że go nie dosłyszała.

— Zrozum, twoja praca jest dla nas ważna. Podzielamy twoje nadzieje. Dlatego zginamy tu karki. Ale nie powinieneś uważać, że tak będzie stale i że nie musisz o nas zabiegać. — Spojrzała na Pascale i jej oczy błysnęły białymi łukami. — Teraz potrzebujesz wszelkich sprzymierzeńców, doktorze.