Severin i jego załoga siedzieli więc w łodzi ratunkowej, przyczepieni do asteroidy. Napęd wyłączyli, by wróg nie wytropił ich sygnatury cieplnej. W kilku warstwach odzieży, opatuleni kocami termicznymi, przypominali chodzące srebrne namioty. Wydychane powietrze tworzyło przy ustach kalafiory białej mgły, szron pokrywał ściany i okna, osiadał mężczyznom na brodach, a kobietom na rzęsach.

Załoganci na razie nie narzekali, nie robili dowódcy wymówek. Niektórzy wykazywali pogodę ducha — rzecz niezwykła w tych warunkach. Ćwiczyli na przyrządach gimnastycznych, by nie tracić kondycji, a dobrze zaopatrzona biblioteka dostarczała rozrywek. Mimo to Severin sam sobie robił wymówki: że w ogóle wymyślił ten plan, że nie zabrał do łodzi wystarczającego zaopatrzenia. W tamtym czasie wydawało się, że prowiant na sześć miesięcy to bardzo dużo, ale teraz rozważał obniżenie dziennych racji żywnościowych. Jeśli to zrobi, wymówki ze strony załogi — oraz samooskarżenia — zaczną się, i to na serio.

Unikał więc spojrzeń załogi i liczył dni.

Floty lojalistów ani widu, ani słychu.

Szkoda, bo gdyby przylecieli, mogliby się wiele od niego dowiedzieć.

JEDEN

Pokonana eskadra hamowała wytrwale, kierując wściekłe żagwie ku stolicy, ku Zanshaa. „Bombardowanie Delhi” jęczało i dygotało pod naciskiem trzech g. Wstrząsy i drgania były czasami tak gwałtowne, że Caroline Sula bała się, że zniszczony statek się rozpadnie.

Po tylu strasznych dniach hamowania niewiele ją to jednak obchodziło.

Suli nieobce były trudy dużych przyśpieszeń. Służyła na „Nieustraszonym” pod dowództwem kapitana lorda Richarda Li, gdy ponad dwa miesiące temu statek dołączył do Floty Macierzystej w serii szalonych hamowań, która w końcu wyrzuciła ich przez linię wormholowych bram w kierunku wroga zaczajonego przy Magarii.