I da ciabie, ŭ daloki kraj ziamli,
Jana b mianie svajoj adniesła siłaj.
Mnie abyjakava było b zusim,
Dzie ja staju i dzie ty ŭ hetym časie.
U niebie jasnym, nad usim ziamnym
Ja dumkaj borzdaj da ciabie b imčaŭsia.
Dy nie pazbycca mnie svajoj žurby,
Nijak mnie dumka nie raskryje kryłlaŭ.
Pakul, jak stvorany z ziamli j vady,
Ja nie mahu siahnuć praz biezlič milaŭ.
Ziamla daje pavolnasć u chadzie,
Vada slazami horkimi idzie.
45
Ahoń z pavietram — roznyja stychii:
U pieršaj — pałkasć, dumka u druhoj.
Jany latuć, niastrymnyja takija,
U nieparušnaj jednasci svajoj.
Kali jany, jak pasłancy kachannia,
K tabie kirujuć volny svoj palot,
Ziamli j vady nastupić panavannie,
A ŭ im tak mnoha smutku i turbot.
Sumuju ja až da taje časiny,
Pakul pasolstva prylacić nazad
I skaža mnie, što luby moj adziny
Žyvy, zdarovy, pryvitanniam rad.
Jakoje ščascie! Ale biez adkładu
Znoŭ mknuć jany tabie maju spahadu.
46
U voč i serca viečnaja vajna:
Nie padzialili ŭłady nad taboj.
I taja i druhaja starana
Tvajoju zachaplajucca krasoj.
Havoryć serca, što žyvieš ty ŭ im
I ŭ tajniku schavany tam na dno.
A vočy kažuć, što ŭ sviatle svaim
Adlustravali vobraz tvoj daŭno.
Kab skončyć sprečku, sklikany byŭ sud.
Pasieli suddzi — dumki — la stała.
Kamu naležyć što, — skazaŭ prysud,
A ŭ im razvaha mudraja była:
— Nad sercam — serca budzie uładar,
Znadvornasć — vočam dastaniecca ŭ dar.