Kali zniščalnyja pavalać vojny
Ŭsie statui, razburać kamiani, —
Žyvoje słova projdzie supakojna
U čas nastupny praz usie ahni.
Ty nie paddana ni uładzie smierci,
Ni zabycciu, što jdzie za joj usled.
Nie zdolejuć ni vykraslić, ni scierci
Tvajho imia, pakul isnuje sviet.
I tak žyvi ŭ ludskich prychilnych sercach,
Pakul na sviecie sudny dzień pačniecca.
56
Ustań, luboŭ maja! Ustań, luboŭ!
Ci ž ty słabiej, tupiej svaich žadanniaŭ?
Naviek nie najasisia. Zaŭtra znoŭ
Dla nas usich patrebna siłkavannie.
Ciapier ty zadavolena. Tvaje
Zapluščvajucca vočy z asałody.
A novy dzień spakoju nie daje:
Ahoń nie zhas, pałaje, jak zaŭsiody.
Kab hety mih dla nas byŭ daražej,
Niachaj razłuka stanie akijanam
I dasć choć pramianistasciu vačej
Cieraz jaho spatkacca zakachanym.
Kali razłuka jak zima na sercy,
Dyk utraja milej z viasnoj sustrecca.
57
Tvoj vierny rab, až pokul dzień minie,
Vartuju pilna ŭsie tvaje žadanni.
Jak da siabie pakličaš ty mianie,
Tady moj čas ščaslivy i nastanie.
Marudny čas nie praklinaju ja,
Jahonuju chadu saču uparta.
Harčej tady byvaje mnie ŭdvaja,
Kali tvajo pačuju ja: «Da zaŭtra!»
Ni słovam ja, ni dumkaju svajoj
Nie zapytajusia, ŭładarka, dzie ty.
Zajzdrošču tym, chto dzielić čas z taboj,
Jany — ščaslivyja abrancy svietu.
Luboŭ biazhłuzda i ŭ žycci tvaim
Nie moža bačyć drennaha zusim.
58