Chaj kryje boh, što rabstva mnie pasłaŭ.
Kab ja choć dumkaj zapytaŭsia navat,
Jak čas pravodziš ty. Ja — tvoj vasał.
Čakać zahadaŭ — voś maja ŭsia sprava.
Niby taboj zniavoleny ŭ turmu,
Z taboj razłučany, zjadnany z horam,
Pakorny znaku kožnamu tvajmu, —
Nie papraknu ciabie svaim dakoram.
Žyvi, jak schočaš, pani nad saboj,
Tvaja svaboda žadnych miež nie maje.
Sama suddzia ty nad svajoj vinoj,
Kali natrapicca vina takaja.
Čakaju ja. Choć piekła ŭ tym čakanni,
Ciabie nijak i ni za što nie haniu.
59
Kali navin na sviecie nie byvaje
I ŭsio, što josć, isnuje z pradviakoŭ,
Dyk sam siabie, napeŭna, ašukaje
Toj, chto narodžanaje rodzić znoŭ.
Chacieŭ by ja zirnuć u dni byłyja,
Za kruhabiehaŭ soniečnych piaćsot,
Kab tam skazali knihi mnie staryja,
Kaho lubiŭ i piestavaŭ narod.
Tady paznaŭ by, ad jakich dzivosaŭ
Zjaviłasia ty ŭ sviecie praz viaki
I chto byŭ lepš błahasłaviony losam:
Toj daŭni čas ci našy mastaki.
Adno skažu: jaki b ni byŭ čyj los,
Toj čas ciabie uznios by da niabios.
60
Jak chvali mknucca ŭ kamianisty bierah,
Znikajučy adna kala adnoj,
Tak i ŭ žycci chvilin biaskoncy šerah
Idzie ŭ niabyt niaspynnaju chadoj.
Junactva ŭsio azdoblena pramienniem.
Minaje stałasć. Ad taje pary
Zmahajemsia suproć lichich zaćmienniaŭ,
Pakul čas voźmie ŭ nas svaje dary.
Čas hubić cviet cudoŭnaj maładosci,
Kładzie razory na čale krasy.
Uzory niezraŭnanaj pryhažosci
Scinaje skvapnasciu svajoj kasy.