Nie papiaredžu ab časinach horkich,
Što nam prynosiać hoład, vojny, žach;
Nie viedaju, ci navalnica budzie,
Ci budzie nieba jasnaje biez chmar,
Ci buduć žyć ščasliva ŭ sviecie ludzi,
Ci ščasliviejšym budzie uładar, —
Ale ŭ tvaich vačach čytaju jasna,
U hetych zorkach viečnaj čyscini, —
Što praŭda z charastvom tady nie zhasnie,
Kali potomki ŭdoŭžać tvaje dni.
Kali ž stvaryć ty hetaha nie ŭ sile,
Krasa i praŭda zhinuć u mahile.
15
Kali padumaju, što ŭsio žyvoje
Krasuje na ziamli karotki mih,
Što sviet — teatr, a my, jaho hieroi,
Ad zor zaležym na šlachach svaich,
Kali padumaju, što ludzi, jak rasliny,
Žyvuć i hinuć z łaski nieba ŭsie,
Što poŭny sił junackija časiny,
A stałasć adcvitannie nam niasie, —
Tady zhadaju ja ab tym mižvolna,
Jak brodzić našaj maładosci sok
I jak zniščalny čas idzie pavolna,
Kab dzień zmianić na šery, chmury zmrok.
Ja za ciabie idu na čas vajnoju,
Kab adnavić pryščepkaju svajoju.
16
Čamu na čas vajnoju sam nie jdzieš ty
I nie zmahaješsia z tyranam sam?
Moj vierš słabaja abarona, zrešty,
A što ž macniejšaje ad ryfmy dam?
Ty dasiahnuŭ ciapier svajho uzvyšša,
I kolki z radasciu dali b tabie,
Kab ty sady ich apracoŭvać vyjšaŭ,
Pryniaŭ udzieł u viesnavoj siaŭbie.
Zakrasavali b tam žyvyja kviety
I da ciabie byli b padobny lepš,
Čym samych lepšych mastakoŭ partrety,
Čym vydatniejšaha paeta vierš.
Svaim mastactvam stvoryš ty takoje,