I

Stirpibus a pulchris pulchra est optanda propago,

Vt roseum possit stare perenne decus;

Et, quotiens acto pereat maturior aevo,

In tenerum heredem forma paterna cadat.

Tu vis ipse tuo tantum devotus amori

Vivere, tu flammis ureris ipse tuis.

Quantis ex opibus penuria quanta paratur,

O te qui laceras, o inimice tibi!

Tu, nova totius iam lux et gloria terrae,

Veris venturi nuntia purpurei,

Visne tuam in sterili spem fructus condere gemma?

Prodige, dum parcis; parce, profuse tamen!

Aut patriae miserere, aut, dum male condis avarus

Quod patriae debes, fac Libitina voret.

II

Bruma tibi obsidet cum bis vigesima frontem

Actaque per pulchras ruga profunda genas,

Tum iuvenile decus, quo iam spectaris amictu,

Et lacerum et pretii nullius istud erit.

Deinde requirenti quo forma recesserit oris,

Quo vigor et vegetus fugerit ille dies,

Reddere cuncta tuis oculorum ea mersa cavernis

Et scelus et damnum flebile laudis erat.

Tu potius reddas, formae bene dotibus usus,

Filius, en, heres, pulcher et ipse, meus.

Ille meum exsolvat nomen, veniamque senectae

Conciliet nato tradita forma patris.

Sic iterum renovare senex, et sanguinis in te

Quod gelidum sentis inde calere vides.