LII

En ego sum diti similis, qui possit adire

Clavis ope abstrusas, si videatur, opes;

Quas tamen ille hora non contemplabitur omni,

Ne perdant aciem gaudia rara suam.

Relligio est festis longi sollemnibus anni

Maxima, quod redeunt rarius illa tamen;

Stant intervallis, ut cnagni quaeque ruboris

Gemma, vel egregius torquis in orbe lapis.

Te retinens tempus quasi cista est, arcave, dicam,

Talis, ubi possit vestis honesta tegi,

Omnium ut horarum sit felicissima demum

Vna, diu inclusus cui reseretur honos.

Tu potius felix, virtutem propter amicis,

Absens seu praesens, spesve decusve tuis.

LIII

Qua tu materie, quo demum corpore constas

Vnus, at innumeris cin tus imaginibus?

Dum species aliis una est, sua cuique figurae,

Reddere tu cunctas, una figura, potes.

Enumera veneres in Adonide, pictaque prave

Quamlibet effigies os habet illa tuum.

Pinge Helenen, eiusque genis offunde venustum

Omne, sub Argivo tu novus ore venis.

Si loquimur de vere aut ubere divitis anni,

Purpureus veris fit tuus iste color;

Illa tui nobis generosi cordis imago est,

Teque refert species optima quaeque rei.

Sed tua dum pars fit quacunque est gratia formae,

Te penes est unum pectoris ista fides.

LIV

O quam forma solet formosior illa videri

Cui decus accessit quod dabit una fides!

Forma rosae pulchra est, at pulchrior esse putatur