L

Quam gravis ire viam pergo, cum finis eundi

Tantopere optatus tristius illud habet,

Vt requies noturna mihi decantet in aure

A caro tot habes millia mensa tuo.

Vector equus mecum hac oppressus mole dolorum

Repit iners, in me tale gravatus onus;

Ceu sciat instintu naturae, nil mihi velox

Esse volenti, a te dum properamus iter.

Sanguineum calcar porro non urget euntem

Quo subita interdum confodit ira cutem;

Ille gravi gemitu respondet, acerbius istud

Auribus his lateri quam mea plaga fuit.

Cum gemitu pecudis quoniam cura illa recursat,

Porro tristitiam, laeta iacere retro.

LI

Sed pietate mea sic excusata caballi

Segnitia est, a te cum mihi tardat iter;

Hinc, ubi tu restas, quo praeceps auferor? inquam,

Dum redeam, alatis non eget usus equis.

Quid tamen, o, veniae tandem miser ille merebit,

Cum rapidi nihilum non videatur iners?

Vtar enim calcare procellis vefus in ipsis,

Vixque habeat motum praepetis ala mihi.

His desideriis nil respondebit equinum,

Ardor at ipse unus quem pius excit amor;