Mieli jeden solidny wóz i parę dobrych koni, które go ciągnęły. Można by nawet sądzić, że świetnie im się powodzi, skoro mieli też sześciu dużych synów: najstarszy prawie dorosły, najmłodsze dwunastoletnie bliźniaki, silne ponad swój wiek od ciągłych bójek. Nie wspominając już o jednej, też prawie dorosłej córce i całej gromadzie małych dziewczynek. Wielka rodzina. Zamożna, mógłby ktoś pomyśleć, gdyby nie wiedział, że jeszcze niecały rok temu posiadali młyn i żyli w domu nad rzeką na zachodzie New Hampshire. Daleko zawędrowali, a ten wóz był wszystkim, co im pozostało. Byli jednak pełni nadziei, gdy tak podążali szlakami poprzez Hio, w stronę szerokich przestrzeni i ziemi należącej do tego, kto ją weźmie. Jeśli w rodzinie są twarde grzbiety i zręczne ręce, to i ziemia okaże się dobra. Wystarczy, że pogoda będzie sprzyjać, Czerwoni ich nie napadną, a wszyscy prawnicy i bankierzy zostaną daleko, w Nowej Anglii. Ojciec był potężnym mężczyzną, trochę otyłym, co nie mogło dziwić — młynarze zwykle cały dzień stoją w miejscu. W puszczy miękki brzuch nie przetrwa nawet roku. Nie przejmował się tym specjalnie — nie bał się ciężkiej pracy. Martwił się czymś całkiem innym: jego żona, Faith, miała wkrótce rodzić. Wiedział o tym. Nie mówiła mu — kobiety nie rozmawiają z mężczyznami o takich sprawach. Ale widział, jaka jest gruba i od ilu miesięcy to trwa. Poza tym koło południa szepnęła mu:

— Alvinie Millerze, jeśli trafi się jakiś zajazd, albo choćby waląca się chata, to chyba przydałoby mi się trochę odpoczynku.