3

Tiun nokton mi dormis ĉe Bakerstrato, kaj mi manĝis toaston kaj kafon la venontan matenon, kiam la Reĝo de Bohemio haste eniris la ĉambron.

“Vi vere havas la foton!” li kriis, dum li kroĉis Holmson ĉe la ŝultroj kaj rigardis en lian vizaĝon.

“Ankoraŭ ne.”

“Sed ĉu vi esperas!”

“Mi esperas.”

“Do, venu. Mi malpacience volas iri.”

“Ni devas akiri kabon.”

“Ne, mia kaleŝo atendas.”

“Tio simpligas aferojn.” Ni malsupreniris kaj tuj foriris al Briona Loĝejo.

“Irena Adlero edziniĝas.” rimarke diris Holmso.”

“Edzinigita! Kiam?”

“Hieraŭ.”

“Sed kiu estas la novedzo?”

“Angla advokato nomita Nortono.”

“Sed ŝi ne povas ami lin.”

“Mi esperas, ke male.”

“Kaj kial vi tion esperas?”

“Ĉar savas vian Moŝton de venontaj ĉagrenoj. Se la sinjorino amas la edzon, ŝi ne amas vian Moŝton, kaj ŝi ne malhelpas la planon de via Moŝto.”

“Vere. Kaj tamen – nu! Mi deziras ke ŝi estas de mia rango! Kia reĝino ŝi iĝus!” Li ree silentiĝis, kaj ne plu parolis ĝis ni alvenis en Avenuo Serpentino.

La pordo de Briona Loĝejo malfermiĝis, kaj maljunulino staris sur la ŝtupoj. Ŝi rigardis nin per sardona okulo dum ni elveturiĝis.

“S-ro Ŝerloko Holmso, ĉu?” ŝi diris.

“Mi estas s-ro Holmso,” respondis mia kunulo iom surprizite.

“Vere! Mia mastrino diris al mi ke vi eble vizitos. Ŝi foriris ĉi-matenon kun sia edzo per la 5:15a trajno de Ĉaring-Kruco al la kontinento.”

“Kio!” diris Holmso tute surprizite. “Ĉu vi volas diri ke ŝi foriras Anglion?”

“Ŝi neniam revenos.”

“Kaj la paperoj?” raŭke diris la Reĝo, “ĉio estas perdita.”

“Ni vidu.” diris Holmso, kiu preterpasis la servistinon kaj hastis en la salonon dum ni sekvis.