— Dzień dobry, przyjacielu Conway — przywitał go mały empata, zwieszając się z sufitu na sześciu wyposażonych w przyssawki kończynach. Melodyjna mowa Cinrussańczyka trafiała do autotranslatora, który za pomocą centralnego komputera przekształcalną w bez namiętną angielszczyznę i przesyłał do słuchawki w uchu Conwaya. — Wyczuwam, że potrzebujesz pomocy, doktorze — dodał Prilicla z przejęciem.

— Zaiste — odparł Conway, a jego komunikat pokonał tę samą drogę, by pająkowaty mógł usłyszeć go w równie beznamiętnym cinrussańskim. — Chodzi o Mannona. Nie miałem wcześniej czasu wyjaśnić wszystkiego…

— Nie ma takiej potrzeby, przyjacielu. Słyszałem już dość pogłosek. Chcesz wiedzieć, co widziałem i czułem, gdy to się stało…

— Jeśli nie masz nic przeciwko — mruknął Conway przepraszającym tonem.

Prilicla oczywiście nie miał nic przeciwko. Niemniej należało pamiętać, że Cinrussańczyk był nie tylko najbardziej uprzejmą istotą w całym Szpitalu, ale także największym w nim kłamcą.

Fizjologicznie należał do klasy GLNO — zewnętrznoszkieletowych, przypominających owady stworzeń o sześciu cienkich odnóżach, parze przezroczystych, nieco już zredukowanych skrzydeł i wysoko rozwiniętym zmyśle empatii. Na jego rodzimej planecie panowało ciążenie równe jednej ósmej ziemskiego, co pozwoliło tej rasie owadów nie tylko osiągnąć wielkie rozmiary, ale też dało jej czas na rozwinięcie inteligencji i cywilizacji. Jednak z tego samego powodu Prilicla nie mógł się czuć w Szpitalu w pełni bezpiecznie. Poza kwaterą musiał nosić degrawitatory, gdyż panujące na korytarzach ciążenie natychmiast by go zmiażdżyło, a podczas rozmowy z innymi istotami odsuwał się na bezpieczną odległość, by przypadkowe trącenie gestykulującą ręką czy macką nie złamało mu nogi albo nie wgniotło chitynowej okrywy. Gdy szedł z kimś korytarzem, wolał więc raczej wędrować po ścianie albo po suficie.