Conway pomyślał, że może trafili na coś istotnego.

— A jak było z innymi?

— W dwóch przypadkach wyczułem połączenie strachu i niepokoju z lekkim szokiem. Chodziło o łagodnie traumatyczne przeżycie. Niedawne przeżycie. Byłem na galerii, gdy doszło do obu zdarzeń. Jedno z nich bardzo mnie zaskoczyło…

Najpierw kelgiańska pielęgniarka omal nie doprowadziła do poważnego wypadku, sięgając po tacę z instrumentami. Długi i ciężki hudlariański skalpel numer sześć, używany do rozcinania nad wyraz twardej skóry tych istot, ześliznął się z tacy. Trudno powiedzieć dlaczego. Dla Kelgian nawet najmniejsza rana jest zawsze bardzo groźna, toteż pielęgniarka przeraziła się, widząc ostrze spadające na jej odsłonięty bok. Jakoś zdołała je wszakże odbić, chociaż nie było to łatwe, jeśli wziąć pod uwagę kształt i brak wyważenia narzędzia. Nie została draśnięta, nawet jej futro nie ucierpiało. Kelgiance ulżyło i podziękowała dobremu losowi, ale napięcie pozostało.

— Wyobrażam sobie — mruknął Conway. — Zapewne siostra przełożona czytała im regulamin. Na sali operacyjnej nawet drobny błąd może zostać uznany za poważne uchybienie…

Kończyny Prilicli znowu zadrżały, co znaczyło, że w zasadzie niezbyt jest skłonny zgodzić się z tym zdaniem.

— To właśnie była siostra przełożona. I dlatego, gdy chwilę później inna siostra nie mogła się doliczyć narzędzi, bo wciąż jednego jej brakło albo było o jedno za dużo, otrzymała tylko łagodne upomnienie. W obu przypadkach wyczułem łagodną emanację emocjonalną Mannona, chociaż wtedy akurat było to echo odczuć pielęgniarek.

— Być może coś mamy! — krzyknął Conway. — Czy pielęgniarki miały jakikolwiek kontakt z Mannonem?

— Asystowały mu w ubiorach ochronnych. Nie wiem, jak mieliby sobie przekazać pasożyta czy bakterię, jeśli taką ewentualność właśnie dopuszczasz. Przykro mi, przyjacielu, ale to echo, chociaż osobliwe, nie wydaje mi się szczególnie ważne.