— Ale to coś, co ich łączy.

— Owszem. Jednak to nie samoistny byt. To tylko słabe odbicie emocjonalne stanów osób towarzyszących, nic więcej.

— I tak…

Dwa dni wcześniej trzy istoty popełniły w tej sali błędy albo doprowadziły do wypadku, a wszystkie otaczało w trakcie zdarzeń to samo osobliwe emocjonalne halo, które wszakże Prilicla uznał za mało istotne. Conway wykluczył już swoiste czynniki zaburzające, gdyż wyniki dokładnych badań O’Mary nie budziły wątpliwości. Może zatem Prilicla się mylił? Może coś jednak dostało się do tej sali albo i do całego Szpitala? Na przykład jakaś nowa, trudna do wykrycia forma życia, z którą nikt jeszcze się tu nie zetknął. Praktyka dowodziła, że przyczyna dziwnych zdarzeń w Szpitalu leżała zazwyczaj poza jego granicami. Na razie wszak Conway nie miał podstaw do snucia podobnych teorii. W ogóle nie wiedział, co o tym myśleć, obawiał się wręcz, że nawet gdyby potknął się o wyjaśnienie, i tak by go nie zauważył…

— Jestem głodny, na dodatek najwyższa pora pomówić z zainteresowanym — rzekł nagle. — Poszukajmy go i zaprośmy na lunch.

Jadalnia dla tlenodysznych członków personelu medycznego i pomocniczego zajmowała cały poziom. Z początku podzielono ją nisko zawieszonymi linami na sekcje przeznaczone dla poszczególnych typów fizjologicznych, ale rozwiązanie się nie sprawdziło. Stołujący się często mieli ochotę pogadać ze sobą niezależnie od przynależności gatunkowej albo siadali tam, gdzie akurat były wolne miejsca. Lekarze nie zdumieli się więc, dostrzegłszy, że mogą wybierać tylko pomiędzy wielkim stołem Tralthańczyków z ławami ustawionymi o wiele za daleko od blatu a stolikiem w sekcji Melfian, który był wygodniejszy, lecz otaczały go krzesła w kształcie surrealistycznych koszy na śmieci. Wcisnęli się zatem w dziwne meble i zaczęli ceremonię zamawiania dań.

— Dziś jestem sobą — odparł Prilicla na pytanie Conwaya. — To co zwykle, jeśli można.