Dlatego właśnie Pancho nie była w szczególnie radosnym nastroju, gdy Starpower III dokował i pasażerowie zaczęli wysiadać. Poczuła naglą niechęć i gniew, jej zdaniem — całkowicie uzasadnione. Martwiła się, jak Susie ją przyjmie. Jak zareaguje na to, że jej starsza siostra wpadła w odwiedziny, kiedy już przeleciała prawie miliard kilometrów, żeby być jak najdalej od niej? Wesołych świąt, wracaj do domu: Pancho bała się, że właśnie tak przywita ją siostra.

Czując kipiące w niej emocje, Pancho podążyła głównym korytarzem statku do głównego doku, gdy tylko kapitan ogłosił koniec manewru cumowania. Banda nadętych naukowców i dziennikarzy tłoczyła się w poczekalni portu, gadając i plotkując z niecierpliwością. Szybko wyłowiła z tłumu Jakea Wanamakera; górował nad pozostałymi. Na jego twarzy o wyrazistych rysach pojawił się uśmiech, gdy zobaczył Pancho, a ta odruchowo odpowiedziała uśmiechem.

— Witaj, marynarzu — odezwała się, gdy udało jej się przedrzeć przez gęstniejący tłum i stanąć przy nim. — Nowy w mieście?

— Tak, proszę pani — odparł Wanamaker, podejmując grę. — Może pani mi doradzi, co tu jest do zwiedzenia.

Roześmiali się i Pancho od razu poczuła się lepiej.

Przynajmniej do chwili, gdy wkroczyli do śluzy i obszaru recepcyjnego Goddarda. Tłum ustawiał się w rozgałęziającą się kolejkę, a personel habitatu sprawdzał ich nazwiska i przydzielał im kwatery mieszkalne. I wtedy Pancho dostrzegła Susie, wysoką i smukłą jak ona sama. Dobrze wygląda, pomyślała Pancho, czując, jak mocno bije jej serce. Wygląda nieźle.

— Panch! — wrzasnęła Suz i przepchnęła się przez rząd notabli w stronę siostry.

Nie wolno mi mówić do niej „Susan”, przypomniała sobie Pancho. To teraz Holly.

Siostra zarzuciła jej ręce na szyję i Pancho wiedziała, że wszystko się jakoś ułoży. Bez względu na to, co się stanie, będzie dobrze. Przedstawiła Holly Jake’owi, który ujął jej dłoń w swoje wielkie łapsko i przywitał się z nią uroczyście; Pancho uśmiechała się promiennie.