- Давай патэлефануем Мардж, - прапанаваў дзядзька Вернан.

- Не гавары дурасцяў, Вернан, ты ж ведаеш, яна ненавідзіць хлапчука.

Дзядзька з цёткай часцяком казалі пра Гары ў яго прысутнасці так, быццам яго не было побач - дакладней, так, быццам ён быў зусім дурным і няздольным іх зразумець.

- А як наконт гэтай, як там яе, тваёй сяброўкі - Івонн?

- Адпачывае на Майорцы, - адрэзала цётка Пятуння.

- Вы можаце пакінуць мяне дома, - з надзеяй умяшаўся Гары (ён зможа паглядзець па тэлевізары, што яму захочацца, а можа быць, нават пагуляць на камп’ютары).

Цётка Пятуння скрывілася, быццам толькі што разжавала лімон.

- А потым вярнуцца і ўбачыць, што дом падарваны? - прагыркала яна.

- Я не падарву дом, - паабяцаў Гары, але яны не слухалі.

- Думаю, мы возьмем яго ў заапарк, - павольна заказала цётка Пятуння, - …і пакінем у машыне…

- Машына, новая, я яго ў ёй аднаго не пакіну…

Дадлі громка зарумзаў. Не, насамрэч ён зусім не плакаў, апошні раз слёзы ліліся з ягоных вачэй шмат гадоў таму - але ён ведаў, што, калі скрывіць рот і завыць, маці зробіць усё, што заўгодна.

- Дадлі, не плач, матуля не дасць сапсаваць табе свята! - усклікнула цётка Пятуння, абвіваючы рукамі шыю сына.

- Я… не… жадаю… каб… ён… ішоў… з… намі! - выкрыкваў Дадлі ў прамежках паміж спазмамі няшчырых рыданняў. - Ён у-заўсёды ў-усё псуе! - і зларадна усміхнуўся Гары з-пад мамчыных рук.

У тую ж секунду раздаўся званок у дзверы - "Божа мой, яны ўжо прыйшлі!", - ускрыкнула цётка Пятуння - і на парозе з'явіўся лепшы сябар Дадлі, Пірс Полкіс, у суправаджэнні маці. Пірс быў няскладны хлопчык з тварам павука. Гэта менавіта ён скручваў рукі за спіну тым, каму Дадлі збіраўся "ўляпіць".