Выслухаў мядзьведзь казку i адарваў сабе хвост.

Так з таго часу i жыве з куртатым хвастом.

ЛIСIЦА I ДРОЗД

Жылi дзед i баба. Дзед у лес хадзiў дровы сячы, а баба дома была, пiрагi пякла.

Аднаго разу злавiў дзед у лесе дзiкага парсючка i прынёс яго дахаты. Харошы быў парсючок - стракаценькi ды паласаценькi.

Пачала баба парсючка кармiць - i цестам, i мукою, i сьвежаю травою.

Але, вядома, дзiк - яму жалудоў давай. Цягне яго ў лес па жалуды.

Нiчога ня зробiш, пачала яго баба ў лес пускаць, жалуды зьбiраць. Цэлы дзень ён у лесе гуляе, а нанач дахаты бяжыць. Такi добры парсючок быў!

Аднойчы бяжыць ён у лес, а насустрач яму галодны воўк.

- Парсюк-парсючок, дзiк-дзiчок, - кажа воўк, - я цябе зьем.

Парсючок хiтры быў, падумаў i адказвае:

- Ня еж мяне шэры воўк, лепш iдзi iз мною на жалудовую палянку: там чарада гусей ходзiць.

А воўк да гусей вельмi ахвочы. Паверыў ён дзiчку-парсючку i пайшоў за iм на жалудовую палянку.

На дарозе была вялiкая воўчая яма. Парсючок яе ведаў ды абыйшоў, а воўк бух у яму! I сядзiць там.

Назаўтра парсюк зноў пайшоў на жалудовую палянку.

Iдзе ды iдзе, сустракае яго лiсiца.

- Куды iдзеш, парсючок?

- Па жалуды.

- Вазьмi i мяне з сабою.

- Хадзем.

Iдуць яны, iдуць, падыйшлi да ямы. Парсючок абыйшоў яму, а лiсiца - бух! ваўку на галаву.

На трэйцi дзень сустракае парсюка заяц.

- Куды iдзеш, парсючок?

- Па жалуды.

- Вазьмi i мяне з сабою.

- Хадзем.

Дайшлi да ямы - i заяц туды паляцеў. Стала iх цяпер у яме трое: воўк, лiсiца i заяц.

Сядзяць яны ў яме, захацелi есьцi. Лiсiца кажа:

- Давайце крычаць: хто слабей крыкне, таго зьядзём.

Крыкнуў воўк - моцна.