Крыкнула лiсiца - таксама ня надта слаба.

Крыкнуў заяц - зусiм слаба: толькi пiскнуў.

Ну, яго i зьелi. Воўк усе косьцi паеў, а лiсiца кiшкi сабе ўзяла i ў пясок закапала.

Назаўтра ўзноў прагаладалiся. Лiсiца дастала кiшкi ды есьць патроху.

- Што гэта ты, кумка, ясi? - пытаецца воўк.

- Кiшкi.

- Дзе ты iх узяла?

- Лапаю сабе жывот распарола i дастала.

Воўк паверыў, распароў сабе кiпцюрамi жывот ды сканаў.

Лiсiца i яго зьела.

Прыляцеў да ямы дрозд. Лiсiца просiцца ў яго:

- Дрозьдзiк-драздок, вызвалi мяне зь ямы!

- Як-жа я цябе вызвалю?

- Накiдай у яму гальля, i я вылезу.

Дрозд накiдаў гальля, лiсiца вылезла зь ямы i кажа:

- Дрозьдзiк-драздок, вызвалiў ты мяне?

- Вызвалiў.

- Накармi-ж цяпер мяне.

- Як-жа я цябе накармлю?

- Вунь баба на поле iдзе, мiску блiноў кясе. Ты заляцi ёй наперад ды сядзь на дарозе.

- I ўсё?

- Усё.

Паляцеў дрозд i сеў пасярод дарогi. Баба ўбачыла дразда, паставiла мiску з блiнамi i кiнулася яго лавiць. А лiсiца схапiла блiны ды за кусты.

Наелася лiсiца блiноў, прыйшла к дразду:

- Дрозьдзiк-драздок, вызвалiў ты мяне?

- Вызвалiў.

- Накармiў?

- Накармiў.

- Цяпер напаi.

- Як-жа я цябе напаю?

- А вунь, бачыш, чалавек бочку зь пiвам вязе. Ты ўзьляцi на бочку ды дзяўбi затычку.

- I ўсё?

- Усё.

Паляцеў дрозд, сеў на бочку ды давай дзяўбсьцi затычку.

Убачыў гэта фурман, схапiў кол ды па дразду. Дрозд узьляцеў угару, а фурман з усяе сiлы - па бочцы! Бочка разьбiлася, пiва вылiлася. Цэлая лужына налiлася.

Паехаў чалавек, бядуючы, далей, а лiсiца напiлася пiва з лужыны, колькi ёй хацелася, ды пабегла да дразда:

- Дрозьдзiк-драздок, вызвалiў ты мяне?

- Вызвалiў.

- Накармiў?

- Накармiў.

- Напаiў?