Але ж гэта не мог быць Марыа! Яна пакiнула яго там, за сотнi мiль ад Мехiка, акрамя таго, Элен было спецыяльна загадана не гаварыць Марыа, куды яны ад'язджаюць.

Постаць у белым рухалася ад берага возера да акна яе пакоя. Прайшла праз паласу святла з адчыненых дзвярэй. Цяпер ужо сумненняў не было.

Гэта быў Марыа.

Мiс Люсi, нахiлiўшыся, глядзела ўнiз з балкона. Яе сэрца калацiлася, як звар'яцелая птушка. Унiзе быў Марыа, усяго за якiх-небудзь пяць метраў ад яе.

- О, мiс Люсi, я знайшоў вас, - загаварыў ён паволi, вельмi старанна па-гiшпанску - так ён заўсёды звяртаўся менавiта да яе. - Я ведаў, што знайду вас.

- Але, Марыа, як?..

- У аўтобуснай кампанii паведамiлi, што вы паехалi сюды. Вось я i прыехаў, чакаў вас.

Мiс Люсi ўбачыла, як блiснулi ва ўсмешцы яго зубы.

- Мiс Люсi, чаму вы паехалi, не сказаўшы adios?

Мiс Люсi не адказала.

- Але вось я зноў тут, каб апекавацца вамi. I заўтра мы - вы i я - пойдзем на возера. Да таго як устануць iншыя дамы. Толькi вы i я. Будзе свяцiць месяц, а потым узыдзе сонца.

- Так...

- Я прыйду ў пяць гадзiн ранiцы. У мяне будзе лодка. Яшчэ не паспеюць прачнуцца птушкi, як я буду вас чакаць.

- Так, так...

- Добрай ночы.

Мiс Люсi вярнулася ў пакой. Дрыжачымi рукамi распранулася i нырнула ў пасцель.

Яна па-ранейшаму калацiлася, калi сярод ночы, так ёй здалося, цiхi свiст пад акном паведамiў, што Марыа ўжо прыйшоў па яе.

Мiс Люсi хутка апранулася, прыгладзiла мяккiя сiвыя валасы, накiнула на плечы палiто i шпарка пакрочыла ўнiз па лесвiцы. У гатэлi было вельмi цiха. Нiхто не бачыў, як яна прайшла праз пусты вестыбюль, нiхто не заўважыў, як яна пайшла ўнiз па схiле берага, дзе каля лодкi яе чакаў Марыа.