Лодка падплыла, людзi разгледзелi збудаваную кайманамi моцную плацiну i вярнулiся назад да парахода. Потым лодка зноў вярнулася да плацiны, i людзi, якiя былi ў ёй, крыкнулi:

- Гэй, кайманы!

- Што вам? - адказалi кайманы, высунуўшы галовы памiж бярвення ў плацiне.

- Нам гэта перашкаджае! - крыкнулi людзi.

- Ведаем!

- Мы не можам праплыць!

- А нам гэта i трэба!

- Прыбярыце плацiну!

- Не прыбяром!

Людзi ў лодцы пра нешта параiлiся мiж сабою i потым зноў крыкнулi:

- Кайманы!

- Што вам? - адказалi тыя.

- Не прыбераце?

- Не!

- Ну, тады да заўтра!

- А дакуль хочаце!

I лодка вярнулася да парахода, а вельмi задаволеныя кайманы запляскалi хвастамi па вадзе. Нiякi параход цяпер тут не пройдзе, i ў рацэ заўсёды-заўсёды будзе рыба.

На другi дзень параход вярнуўся зноў, але калi кайманы зiрнулi на яго, яны аж знямелi ад здзiўлення: гэты параход быў нейкi iншы. Ён быў мышынага колеру i куды большы за ранейшы. Што гэта за новы параход? Ён хоча праплыць? Не, не праплыве. Нi гэты, нi той, нiякi iншы!

- Не пройдзе, не пройдзе! - закрычалi кайманы i кiнулiся да плацiны кожны на сваё месца каля бярвення.

Новы параход, як i ранейшы, спынiўся воддаль i таксама спусцiў лодку, якая падплыла да плацiны.

У лодцы сядзелi афiцэр i восем матросаў.

Афiцэр крыкнуў:

- Гэй, кайманы!

- Што? - адказалi тыя.

- Не прыбераце плацiну?

- Не!

- Не?

- Не!

- Добра, - сказаў афiцэр. - Тады мы разбурым яе гарматамi.

- Бурыце! - адказалi кайманы.

I лодка вярнулася да судна.

А той карабель мышынага колеру быў ваенны параход, браняносец з вялiкiмi страшнымi гарматамi. I мудры стары кайман, якi аднойчы плаваў да самага мора, раптам успомнiў пра гэта i ледзь паспеў крыкнуць iншым кайманам: