"Сёння ж вечарам пайду да Iрэн i папрашу прабачэння".

Калi ён завязваў гальштук, зазванiў тэлефон.

- Ало! - пачуўся мiлагучны голас Iрэн. - Гэта вы, Бернар? Слухайце... Я не магла заснуць. Мяне грызла сумленне... Я вас учора моцна пакрыўдзiла!.. Даруйце мне... Сама не ведаю, як гэта я...

- Наадварот, гэта я, Iрэн, усю ноч даваў клятву, што перамянюся.

- Нiякiх перамен! Не рабiце глупства... Ах, Бернар, якраз за гэта i люблю я вас: за вашы капрызы, упартасць, за характар распешчанага дзiцяцi. Яно так прыемна быць з чалавекам, якi патрабуе ахвяр... Я хацела вам толькi сказаць, што сёння ўвесь вечар вольная i не прапаную вам нiчога канкрэтнага. Зараней згаджаюся на ўсё...

Бернар паклаў слухаўку, i на душы ў яго стала маркотна.

Пераклад: Юрка Гаўрук