- Гэта я, - адгукнуўся дзядзька Ашкорн, якi сядзеў з другога краю стала.

Жандар павярнуўся да яго:

- Пане Ашкорн, зрабiце ласку прайсцi са мной у мэрыю. З вамi хоча гутарыць мэр.

Селянiн, здзiўлены i адначасова занепакоены, адным залпам дапiў каву, устаў i, скурчыўшыся яшчэ больш, як ранiцай - бо зрабiць першы крок пасля доўгага спачынку асаблiва цяжка, - рушыў у дарогу, паўтараючы сабе пад нос:

- Гэта я, гэта я.

Так ён i iшоў за жандарам.

Мэр чакаў яго, седзячы ў фатэлi. Гэта быў тутэйшы натарыус, чалавек тоўсты, паважны i вялiкi аматар напышлiвых фраз.

- Пане Ашкорн, - сказаў ён, - сёння ранiцай на дарозе ў Бёзвiль людзi бачылi, як вы паднялi пулярэс, згублены панам Ульбрэкам з Манвiля.

Вясковец збянтэжана глянуў на мэра i, сам не ведаючы чаму, спалохаўся ўжо аднаго толькi падазрэння, якое павiсла над iм.

- Што, як гэта? Я падняў пулярэс?

- Так, менавiта вы.

- Слова гонару, я i ведаць пра яго нiчога не ведаю.

- Але вас бачылi.

- Мяне бачылi? Ды хто, хто мог мяне бачыць?

- Рымар Маляндэн.

I тады стары прыгадаў, ён усё зразумеў i, пачырванеўшы ад гневу, крыкнуў:

- Ага! Вось хто мяне бачыў! Стары ёлуп! Ён бачыў, як я падняў вось гэтую во вяроўку - вось, глядзiце, пане мэр.

Ён пашнырыў у кiшэнi i дастаў адтуль абрывак вяроўкi.

Але мэр недаверлiва крутануў галавой.

- Не, пане Ашкорн, вам не ўдасца переканаць мяне, што рымар Маляндэн, чалавек, варты ўсякага даверу, зблытаў гэтую вяроўку з пулярэсам.

Стары селянiн як ашалеў. Ён падняў руку i, плюнуўшы ўбок, каб пацвердзiць сваю сумленнасць, паўтарыў:

- Але гэта праўда, далiбог, гэта святая праўда, пане мэр. Клянуся ратункам маёй душы!

Мэр нiбы не пачуў:

- I нават пасля таго, як вы паднялi гэтую рэч, вы яшчэ доўга шукалi, цi не выпала нейкая манетка ў гразь.

Бедны стары задыхаўся ад знявагi i страху.