Стары так i не здолеў даесцi свой абед i пайшоў. У спiну яму ляцелi кпiны.

Ён вярнуўся дахаты, разгублены i прысаромлены, задыхаючыся ад абурэння i гневу, i больш за ўсё прыгнечаны тым, што, як i ўсякi хiтры нармандзец, ён сапраўды быў здольны зрабiць тое, у чым яго абвiнавачвалi, i пасля б нават выхваляўся, якую добрую ён выкiнуў штуку. Падсвядома ён разумеў, што даказаць сваю невiнаватасць яму не ўдасца - яго ашуканства было ўсiм добра вядомае. I несправядлiвасць такога падазрэння кроiла яму сэрца.

Ён iзноў пачаў расказваць сваю гiсторыю i з кожным днём падаўжаў апавяданне. Кожны раз ён дадаваў да яго новыя запэўненнi, прыводзiў усё больш рашучыя довады, бажыўся ўсiм святым, што толькi мог прыдумаць за тыя доўгiя гадзiны самоты, калi ўсе яго думкi былi заняты адно гэтай гiсторыяй з вяроўкай. Але чым больш складаныя рабiлiся яго апраўданнi, чым больш тонкiя ён высоўваў доказы, тым менш яму верылi.

- Усе гэтыя ашуканцы так выкручваюцца, - казалi ў яго за спiнай.

Ён гэта адчуваў, нерваваўся i нясiлеў ад марных намаганняў.

Стары чаўрэў на вачах.

Каб пацешыцца, жартаўнiкi прасiлi яго цяпер расказваць "пра вяровачку", як просяць салдата расказаць пра бiтву, у якой ён удзельнiчаў. Яго ўжо кволыя душэўныя сiлы слабелi.

У канцы снежня дзядзька Ашкорн злёг. Ён памёр першымi днямi студзеня. I ў перадсмяротным трызненнi, нiбы ўсё яшчэ стараючыся давесцi сваю невiнаватасць, ён паўтараў:

- Вяровачка... вяровачка... вось, глядзiце, вось яна, пане мэр.