- Паслухай, мне трэба гэта кнiжка!

- Падбiрай словы, падрыхтунчык.

- З чаго ты ўзяла, што я хаджу на падрыхтоўку?

- А ў цябе на твары напiсана - багаты i не дужа разумны, - сказала яна, здымаючы акуляры.

- Памылiлася, дзетка, - парыраваў я. - Я разумны i бедны.

- Э, не, падрыхтунчык. Гэта я бедная i разумная.

Яна так i ўтупiлася ў мяне. Вочы ў яе былi карыя. Няхай, можа, з выгляду я i багацей, але я не дазволю нейкай нахабе, нават калi ў яе прыгожыя вочы, называць мяне дурнем.

- А з чаго гэта вiдаць, што ты такая разумная? - спытаўся я.

- Ды хоць бы з таго, што я нiколi не пайшла б з табою ў кавярню.

- Паслухай: я цябе туды нiколi i не запрасiў бы.

- А вось з гэтага, - адказала яна, - якраз i вiдаць, што ты не дужа разумны.

Зараз растлумачу, чаму я ўсё-такi запрасiў яе ў кавярню. Хiтрамудра капiтуляваўшы ў крытычны момант - прытварыўшыся, што мне раптам захацелася выпiць з ёю кавы, - я атрымаў сваю кнiгу. А паколькi яна не магла пайсцi да закрыцця бiблiятэкi, я меў дастаткова часу, каб засвоiць некалькi важкiх фраз аб перамяшчэннi апоры каралеўскае ўлады з духавенства на законнiкаў у канцы адзiнаццатага стагоддзя. На iспыце я атрымаў "А"* з мiнусам - якраз тую адзнаку, што даў я нагам Джэнi, калi яна ўпершыню выйшла з-за стойкi.

* Найвышэйшая адзнака ў амерыканскiх унiверсiтэтах.

Не магу сказаць, што я гэтаксама высока ацанiў яе касцюм - задужа кiдкi, як на мой густ. Асаблiва не спадабалася сумка - нейкая торба ў iндзейскiм стылi. На шчасце, я не сказаў ёй пра гэта - потым я даведаўся, што торба была яе ўласнай прыдумкаю.

Мы пайшлi ў "Гном" - маленькую кавярню-бутэрбродную, куды, нягледзячы на назву, пускалi i людзей звычайнага росту. Я замовiў дзве кавы, а ёй яшчэ i шакаладнае пiрожнае з марозiвам.

- Мяне завуць Джэнiфэр Кавiлеры, - сказала яна. - Я амерыканка iталiйскага паходжання.