Усё роўна як я сам не здагадаўся б.

- Я займаюся музыкай, - дадала яна.

- Мяне завуць Олiвэр, - сказаў я.

- Гэта iмя цi прозвiшча? - папыталася яна.

- Iмя, - адказаў я, а потым прызнаўся, што маё поўнае iмя - дакладней, большая яго частка - Олiвэр Барэт.

- О, - усклiкнула яна, - Барэт!.. Як у паэткi?*

* Элiзабет Барэт Браўнiнг (1806-1861) - ангельская паэтка.

- Як у паэткi, - пацвердзiў я. - Але мы не радня.

Я парадаваўся ў душы, што яна не задала звыклага i вельмi непрыемнага мне пытання: "Барэт? Як Барэт-хол?" Я ж цярпець не мог, калi мне нагадвалi, што я з раднi "чувака", якi пабудаваў Барэт-хол - сама вялiкi i сама брыдкi будынак у Гарвардскiм унiверсiтэцкiм гарадку, каласальны помнiк нашаму сямейнаму багаццю, фанабэрыстасцi i нязноснаму гарвардызму.

Запала маўчанне. Няўжо мы так хутка вычарпалi тэмы для размовы? Цi яна страцiла цiкавасць да мяне, даведаўшыся, што я не даводжуся паэтцы раднёю? Што ж здарылася? Яна проста сядзела i з ледзь прыкметнай усмешкаю глядзела на мяне. Каб чым-небудзь заняцца, я пачаў гартаць яе сшыткi. У яе быў дзiўны почырк - дробны, завостраны, без загалоўных лiтараў (кiм яна сябе ўяўляе можа, Камiнгсам*?).

* Амерыканскi паэт XX стагоддзя, якi адмовiўся ў сваiх вершах ад ужывання загалоўных лiтараў.

Сярод курсаў, на якiя яна хадзiла, былi даволi арыгiнальныя: "Гiст. сусв. лiтры-105", "Музыка-150", "Музыка-201"...

- "Музыка-201"? Хiба гэта не аспiранцкi курс?

Яна з вiдавочным гонарам кiўнула:

- Полiфанiя эпохi Рэнесансу.

- Што такое полiфанiя?

- Нiчога сексуальнага, падрыхтунчык.

I чаго гэта я ўсё цярплю? Яна што, "Крымсан" не чытае? Не ведае, хто я такi?

- Эй, ты што, не ведаеш, хто я такi?

- Ведаю. Ты той маладзён, якому належыць Барэт-хол, - сказала яна без анiякай пашаны.

Яна сапраўды не ведала, хто я.